Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια σύνθετη πολιτική, κοινωνική και θεσμική πρόκληση. Παρά τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς για ορισμένους οικονομικούς δείκτες, η πραγματικότητα που βιώνει η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών είναι διαφορετική. Η ακρίβεια πιέζει τα νοικοκυριά, η στεγαστική κρίση περιορίζει τις προοπτικές των νέων, οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται και η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς δοκιμάζεται διαρκώς.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αναδεικνύεται ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα: μπορεί η χώρα να βρει έναν νέο δρόμο προόδου, κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατικής ανασυγκρότησης;
Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί μέσα από τον κατακερματισμό των προοδευτικών δυνάμεων. Η κοινωνία δεν ζητά περισσότερες διασπάσεις, μικροκομματικούς ανταγωνισμούς και περιχαρακώσεις. Ζητά σύνθεση, προγραμματική σοβαρότητα, αξιοπιστία και ένα νέο συλλογικό όραμα.
Σε αυτό το πλαίσιο αποκτά ιδιαίτερη σημασία το εγχείρημα της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.), όχι ως ακόμη ένας κομματικός σχηματισμός, αλλά ως προσπάθεια διαμόρφωσης ενός ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος, που φιλοδοξεί να εκφράσει τις ανάγκες και τις αγωνίες των πολλών.
Κεντρικό στοιχείο αυτής της προσπάθειας είναι η λογική των ομόκεντρων κύκλων. Πρόκειται για μια πολιτική αντίληψη που υπερβαίνει τα στενά όρια των κομματικών μηχανισμών και επιδιώκει τη συμμετοχή ανθρώπων από διαφορετικούς χώρους και διαδρομές: από την αυτοδιοίκηση, την επιστημονική κοινότητα, τον πολιτισμό, την εργασία, την παραγωγή, την επιχειρηματικότητα, τη νέα γενιά και την κοινωνία των πολιτών.
Οι ομόκεντροι κύκλοι δεν είναι απλώς ένα οργανωτικό σχήμα. Είναι μια φιλοσοφία πολιτικής συμμετοχής που αναγνωρίζει ότι οι μεγάλες κοινωνικές και εθνικές προκλήσεις δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν από κλειστές ηγετικές ομάδες. Απαιτούν ενεργή συμμετοχή, δημοκρατικό διάλογο και κοινωνική γείωση.
Η χώρα χρειάζεται μια πραγματική θεσμική ανασύνταξη ουσιαστικής διάστασης. Χρειάζεται να αποκαταστήσει τη σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες και τους θεσμούς, να ενισχύσει το κοινωνικό κράτος, να επενδύσει στη δημόσια υγεία και παιδεία, να στηρίξει τη μεσαία τάξη και τους οικονομικά ασθενέστερους, να δώσει προοπτική στους νέους που σήμερα αναζητούν ευκαιρίες εκτός συνόρων.
Η προοδευτική παράταξη οφείλει να απαντήσει στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και όχι να αναλώνεται σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις. Οφείλει να διαμορφώσει ένα νέο αφήγημα που να εμπνέει και να κινητοποιεί· ένα αφήγημα που θα συνδυάζει την οικονομική ανάπτυξη με την κοινωνική συνοχή, την πράσινη μετάβαση με την κοινωνική δικαιοσύνη και τον εκσυγχρονισμό με τη δημοκρατική λογοδοσία.
Σε αυτή την κατεύθυνση, η συνάντηση της σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας δεν αποτελεί απλώς μια εκλογική επιλογή. Αποτελεί κοινωνική και πολιτική αναγκαιότητα· την προϋπόθεση για τη συγκρότηση μιας νέας προοδευτικής πλειοψηφίας, ικανής να δώσει αξιόπιστη προοπτική διακυβέρνησης.
Ο Αλέξης Τσίπρας, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις που μπορεί να υπάρχουν, παραμένει το πρόσωπο που διαθέτει το πολιτικό βάρος, την εμπειρία και την αναγνωρισιμότητα ώστε να λειτουργήσει ως εγγυητής ενός τέτοιου εγχειρήματος ενότητας και ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου. Ωστόσο, ο πραγματικός πρωταγωνιστής οφείλει να είναι η ίδια η κοινωνία.
Η ιστορία διδάσκει ότι οι μεγάλες αλλαγές δεν γεννιούνται στους διαδρόμους της εξουσίας, αλλά μέσα από τις ανάγκες, τις διεκδικήσεις και τις προσδοκίες των πολιτών. Εκεί βρίσκεται η πραγματική δύναμη κάθε προοδευτικής μεταρρύθμισης.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η Ελλάδα χρειάζεται να κοιτάξει «επάνω και μπροστά»: να υπερβεί τη στασιμότητα, τις ανισότητες και την απογοήτευση, να αναζητήσει νέες συνθέσεις, νέες ιδέες και νέες κοινωνικές συμμαχίες.
Η συγκρότηση των ομόκεντρων κοινωνικών, πολιτικών και θεματικών κύκλων της μεγάλης δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης μπορεί να αποτελέσει το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, όχι για να υπηρετηθούν κομματικές σκοπιμότητες, αλλά για να διαμορφωθεί μια νέα εθνική και κοινωνική προοπτική για τη χώρα.
Γιατί το πραγματικό δίλημμα της εποχής μας δεν είναι απλώς «Δεξιά ή Αριστερά».
Είναι αν η Ελλάδα θα παραμείνει εγκλωβισμένη στις σημερινές αδυναμίες ή αν θα καταφέρει να οικοδομήσει ένα μέλλον δημοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, ανάπτυξης και συλλογικής αυτοπεποίθησης.
Παιδίατρος, πρώην πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πρέβεζας και αυτοδιοικητικό στέλεχος.