Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ αποτελούν την κατάληξη μιας πορείας βαθιάς σήψης και εκφυλισμού της ηγεσίας της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα. Μια πορεία στήριξης της στρατηγικής του κεφαλαίου, της Ε.Ε. και των κυβερνήσεων κάθε απόχρωσης που έβρισκαν στην ηγεσία της ΓΣΕΕ τους πιο πρόθυμους υποστηρικτές για την προώθηση των αντιλαϊκών πολιτικών και εκατοντάδων αντεργατικών νόμων.
Η ηγεσία της ΓΣΕΕ έχει γράψει μαύρη ιστορία, μια ιστορία προδοσίας των εργατικών αγώνων που θα χρειαζόταν τόμους για να καταγραφεί. Κορυφαία πράξη προδοσίας ήταν η ιστορική κατάργηση του 8ωρου και η παράδοση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο κράτος και στους εργοδότες, για τα οποία αυτή η ηγεσία όχι μόνο δεν έκανε τίποτα, αλλά λοιδορούσε τους αγώνες των εργαζομένων λέγοντας ότι «οι απεργίες έχουν φάει τα ψωμιά τους».
Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το γεγονός ότι ενώ εκατοντάδες συνδικάτα, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα οργάνωναν την πάλη τους ενάντια στα σχέδια επιβολής του 13ωρου, η ηγεσία της ΓΣΕΕ διαπραγματεύονταν στα κρυφά με την Κεραμέως και τους βιομηχάνους τη συμφωνία- αίσχος για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του κεφαλαίου, που νομιμοποιεί τη φτώχεια, τους καθηλωμένους μισθούς και τη διάλυση των εργατικών δικαιωμάτων.Επίσης, στάθηκε ανοιχτά απέναντι στις απεργίες και τους αγώνες για το έγκλημα στα Τέμπη, επιχειρώντας να ξεπλύνει τις εγκληματικές ευθύνες κράτους και επιχειρηματικών ομίλων.
Εδώ και χρόνια, τα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ έχουν αποκαλύψει τον πραγματικό ρόλο των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.Δόθηκε μια σκληρή μάχη όλα τα προηγούμενα χρόνια και συνεχίζεται για τον προσανατολισμό του κινήματος και για να ξεφύγει από το θανάσιμο εναγκαλισμό κράτους και εργοδοσίας.
Αντιπαλέψαμε τους μηχανισμούς νοθείας και αλλοίωσης συσχετισμών οι οποίοι στήνονται από τους εργατοπατέρες για να παραχαράσσουν τη βούληση των εργαζομένων, να φιμώνουν τις αγωνιστικές φωνές και να διατηρούν τη ΓΣΕΕ σε γραφείο εξυπηρέτησης των εργοδοτών, αξιοποιώντας για αυτό το σκοπό κονδύλια τα οποία υποτίθεται ότι προορίζονταν για την επιμόρφωση των εργαζομένωνΤέτοιος μηχανισμός κατέληξε να είναι εκτός των άλλων και το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, που αξιοποιήθηκε ως δούρειος ίππος για να περνά η αντεργατική πολιτική μέσα στα συνδικάτα, να προχωρά η ενσωμάτωση και η εξαγορά συνδικαλιστών και η «υλοποίηση» των προγραμμάτων μέσα από “επιλογή”εργαζομένων που συμμετείχαν,αποκλείοντας εργαζόμενους που δεν εξυπηρετούσαν τις επιδιώξεις τους και με στόχο να εξασφαλίζουν πλαστούς συσχετισμούς σε ανύπαρκτα σωματεία.
Πρόκειται για Ινστιτούτο διασυνδεδεμένο με τα αντίστοιχα ερευνητικά μελετητικά ιδρύματα των ενώσεων εργοδοτών (ΣΕΒ), των Επιμελητηρίων και των κρατικών υπηρεσιών του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης. Διαθέτει προϋπολογισμό εκατομμυρίων ευρώ, διαχειρίζεται μεγάλο όγκο ευρωπαϊκών προγραμμάτων, ιδιαίτερα τα προγράμματα επιμόρφωσης, κατάρτισης, μελετών, ακόμα και προγράμματα από το ΕΣΠΑ. Επίσης, συνεργάζεται με τα αντίστοιχα ινστιτούτα συνδικάτων σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τα ιδρύματα της ευρωπαϊκής και διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας. Διακηρυγμένος στόχος του είναι η εμπέδωση του ”κοινωνικού εταιρισμού”, δηλαδή της ”συνεργασίας των τάξεων”, γι’ αυτόν το λόγο λειτουργεί και Ακαδημία Στελεχών (ΙΕΚ εργατοπατέρων). Συμμετέχει και σχεδιάζει από κοινού με τις εργοδοτικές οργανώσεις και τις κυβερνήσεις την αντεργατική πολιτική και την προώθηση των αναδιαρθρώσεων, καθιστώντας τη Συνομοσπονδία συνδιαμορφωτή της. Επίσης αξιοποιείται και για τη διαμόρφωση συνδικαλιστικών συσχετισμών, καθώς σε πολλές περιπτώσεις οι συμμετέχοντες στα προγράμματα μετατρέπονται σε εκλογικό σώμα».
Αυτοί είναι οι εργατοπατέρες, αυτός είναι και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Αυτοί που χτίζουν καριέρες πάνω στην εκμετάλλευση των εργατών. Αυτοί που, όταν οι εργαζόμενοι τους κατήγγειλαν ως συνδικαλιστική μαφία, βρήκαν ασπίδα προστασίας στην κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία έστειλε τα ΜΑΤ για να τους φυλάξει και να τους κρατήσει στις καρέκλες τους. Όπως και τώρα, που η κυβέρνηση της ΝΔ και η υπουργός εργασίας Κεραμέως προσπάθησε να τους εξασφαλίσει ρόλο και ύπαρξη μέσα από την κατάπτυστη συμφωνία κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας
Να τους χαίρεται η κυβέρνηση, οι βιομήχανοι και τα κόμματα στα οποία ανήκουν!
Κάθε εργαζόμενος και εργαζόμενη πρέπει να σκεφτεί καλά. Τα συνδικάτα δεν είναι τσιφλίκι αυτών των τύπων, είναι το σπίτι των εργαζομένων. Για αυτό και η απουσία από την ενεργή συμμετοχή αφήνει χώρο στη δράση των εργοδοτικών και κυβερνητικών υπαλλήλων στο συνδικαλιστικό κίνημα.Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στο Εργατικό Κέντρο Πρέβεζας που με ευθύνη της πλειοψηφίας του Διοικητικού Συμβουλίου έχει μετατραπεί σε μνημείο εργατοπατερισμού και απεργοσπασίας,ουρά των εξελίξεων και βρίσκεται μακριά από τις ανάγκες των εργατών της περιοχής μας.Αποκαλυπτική είναι η στάση τους,την οποία ως ΔΑΣ έχουμε καταγγείλει,να μη συνεδριάζει πλέον το Διοικητικό Συμβούλιο παρά τα επανελλειμένα αιτήματά μας και για σοβαρά ζητήματα που αφορούν τους εργαζόμενους.
Όλο το προηγούμενο διάστημα συντελείται μια ελπιδοφόρα αλλαγή συσχετισμών σε δεκάδες σωματεία, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα πανελλαδικά.Αποτελεί επιτακτική ανάγκη να αλλάξει ο αρνητικός,για τους εργαζόμενους,συσχετισμός
δύναμης και στο Εργατικό Κέντρο Πρέβεζας.Για ένα Εργατικό Κέντρο πραγματικό στήριγμα και αποκούμπι για κάθε εργαζόμενο σε κάθε κλάδο του ιδιωτικού τομέα,μπροστάρη των αγώνων της τάξης μας.
Να δυναμώσει η πάλη απέναντι στο δηλητήριο του κοινωνικού εταιρισμού και της ταξικής συνεργασίας. Να δυναμώσει η πάλη για τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων απέναντι στο σύστημα του πολέμου, της φτώχειας της εκμετάλλευσης.
Όλοι στα συνδικάτα, όλοι στον αγώνα.
Συνδικάτα εργατών όχι των εργοδοτών.