Η Πρέβεζα πρέπει να είναι υπερήφανη για τον Θωμά Ιωάννου και αυτό διότι πέρα από ένας σεμνός άνθρωπος και πολύ καλός επιστήμονας, η ποίηση του έχει δώσει πολλά στον πολιτισμό μας ξεπερνώντας τα στενά όρια του τόπου μας.
Ο Θωμάς γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1979 στην Άρτα. Μεγάλωσε στην Πρέβεζα και σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα. Εργάζεται ως ειδικός νευρολόγος και διατηρεί ιατρείο. Το 2012 τιμήθηκε ομοφώνως με το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα για την πρώτη του ποιητική συλλογή, Ιπποκράτους 15, που κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν. Ποιήματα και δοκίμιά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, στον ημερήσιο Τύπο και σε συλλογικούς τόμους. Είναι τακτικός συνεργάτης του τριμηνιαίου περιοδικού ποίησης Τα Ποιητικά. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί και ανθολογηθεί σε διάφορες γλώσσες. Τον Απρίλιο του 2017 η συλλογή Ιπποκράτους 15 κυκλοφόρησε, μεταφρασμένη στα γαλλικά από την Clio Mavroeidakos, σε δίγλωσση έκδοση από τις εκδόσεις Desmos, με τίτλο 15, rue Hippocrate. Όπως τονίζει ο ίδιος “Η ομορφιά της ποίησης είναι ότι ο καθένας μεταφράζει ένα ποίημα στα μέτρα του”. Την Κυριακή έπειτα από επιτυχημένες παρουσιάσεις σε Αθήνα, Ιωάννινα και Θεσσαλονίκη παρουσιάστηκε στην Πρέβεζα και στην Θεοφάνεια Αίθουσα τέχνης η νέα ποιητική του συλλογή “Ανοιχτή ημερομηνία”.
Η Πρέβεζα άλλωστε είναι παρούσα στη συλλογή τόσο ως ιστορία, με διάσημες ναυμαχίες και ξεχασμένα ναυάγια, όσο και ως λογοτεχνική γεωγραφία-σύμβολο θανάτου, με το σύνδρομο που πυροδότησε ο Καρυωτάκης. 
Στην Δημοκρατική Φωνή φιλοξενήσαμε με ιδιαίτερη χαρά και τιμή μια συνέντευξη του Ιωάννου λίγο πριν την παρουσία της Κυριακής.
Στην Δημοκρατική Φωνή φιλοξενήσαμε με ιδιαίτερη χαρά και τιμή μια συνέντευξη του Ιωάννου λίγο πριν την παρουσία της Κυριακής.«Η Ανοιχτή Ημερομηνία» με μεγάλη επιτυχία έχει ήδη ταξιδέψει σε τρεις πόλεις και σειρά έχει η Πρέβεζα. Πώς βιώσατε μέχρι τώρα τις παρουσιάσεις;
Οι παρουσιάσεις μέχρι στιγμής ήταν αυθόρμητες και μαζικές, με πολύ κόσμο. Δεν υπήρχαν λόγοι συμφέροντος ή κοινωνικών υποχρεώσεων· φίλοι και μη ήρθαν επειδή το ήθελαν πραγματικά.
Ήταν εκδηλώσεις με ανθρώπους που ήρθαν να τιμήσουν το πρόσωπό μου και τη δουλειά μου — φίλοι της ποίησης και προσωπικοί φίλοι. Μάλιστα, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη έμεινε κόσμος εκτός αίθουσας, κάτι σπάνιο για παρουσιάσεις ποιητικών συλλογών.
Είμαι αρκετά ευχαριστημένος και περήφανος.
Ήθελα να επιστρέψω στην πόλη μου, την Πρέβεζα, και να κάνω μια εκδήλωση κι εδώ. Δεν είμαι εξωστρεφής τύπος — έχω μια συστολή. Παρ’ όλα αυτά, πέρα από τον «ναρκισσισμό» που ίσως συνοδεύει κάθε ποιητή, ήθελα να γίνει μια ανοιχτή εκδήλωση, ώστε ο κόσμος να γνωρίσει την ποίηση. Αυτός είναι ο στόχος.
Η ποίηση εδράζεται στην καθημερινότητα. Αφορά τον κάθε άνθρωπο.
Την συναντάμε κάθε μέρα;
Η ποίηση είναι σαν μια νάρκη που ελλοχεύει — υπάρχει ο κίνδυνος να την «πατήσεις» καθημερινά.
Ο φίλος Κώστας Παπαγεωργίου, που δεν είναι πια στη ζωή, το τόνιζε αυτό και συμφωνώ απόλυτα.
Γύρω από τον λόγο περιστρέφονται όλα.
Τι ρόλο παίζει στον δημιουργό ο τόπος; Η Πρέβεζα επιδρά στην δική σας γραφή;
Το προκείμενο βιβλίο έχει μια διασπορά στον χρόνο και τον τόπο. Η Έλλη Τριανταφύλλου το διατύπωσε πολύ όμορφα σε μια παρουσίαση:
«Ο Ιωάννου ατενίζει κάθε τόπο από τον τόπο του».
Η Πρέβεζα κατέχει μια σημαίνουσα θέση στην ελληνική λογοτεχνία, παρότι είναι μικρή και επαρχιακή πόλη, κυρίως λόγω του περάσματος του Κώστας Καρυωτάκης.
Αυτό στη συνέχεια έγινε ένα είδος «φαντάσματος» που ίσως φόρτισε και αρνητικά την πόλη. Ωστόσο, επέδρασε σε πολύ κόσμο. Είναι σημαντικό ότι αρκετοί συμπολίτες γράφουν — κάτι που δεν το συναντάς εύκολα.
Το ζητούμενο είναι ο τόπος του καθενός να γίνεται εφαλτήριο για κάτι μεγάλο· να μη σε μικραίνει, αλλά να σε μεγαλώνει.
Ο τίτλος «Ανοιχτή Ημερομηνία» τι σηματοδοτεί για εσάς;
Είναι μια ανοιχτή σημείωση. Κάτι που δεν έχει κλείσει, που δεν έχει ολοκληρωθεί.
Η «ανοιχτή ημερομηνία» μοιάζει με την ημερομηνία θανάτου μας — δεν τη γνωρίζουμε, παραμένει ανοιχτή. Αυτό το ανοιχτό ενδεχόμενο συνοδεύει τη ζωή μας και της δίνει ένταση.
Ο τίτλος «γκελάρει» μέσα στον αναγνώστη. Δεν είναι στατικός· δημιουργεί μια μικρή εσωτερική αναστάτωση, μια εκκρεμότητα. Ίσως να είναι και μια ανοιχτή υποχρέωση, κάτι που δεν έχει κλείσει ακόμη μέσα μας. Κάτι που ζητά να ειπωθεί.
Η ποίηση, άλλωστε, συχνά γράφεται πάνω σε αυτά που δεν έχουν τελειώσει.
Είστε νευρολόγος. Πώς συνυπάρχουν μέσα σας η ιατρική επιστήμη και η ποίηση; Συγκρούονται ή συνομιλούν;
Η νευρολογία ασχολείται με τον εγκέφαλο — με το όργανο που παράγει τη σκέψη, τη μνήμη, τη γλώσσα, τη συνείδηση. Η ποίηση κινείται στα ίδια πεδία, αλλά από άλλη οδό.
Στην ιατρική καλείσαι να είσαι ακριβής, ψύχραιμος, τεκμηριωμένος. Στην ποίηση αφήνεσαι στο άρρητο, στο υπόγειο ρεύμα των λέξεων. Κι όμως, δεν είναι αντίθετες διαδρομές· συνομιλούν.
Η καθημερινή επαφή με την ανθρώπινη ευθραυστότητα — με τη μνήμη που χάνεται, με το σώμα που προδίδει, με τον χρόνο που εγγράφεται στον εγκέφαλο — σε φέρνει αντιμέτωπο με τα πιο ουσιώδη ερωτήματα. Εκεί ακριβώς αρχίζει και η ποίηση.
Η επιστήμη προσπαθεί να εξηγήσει.
Η ποίηση προσπαθεί να αντέξει.