Μια εικοσιεννιάχρονη κοπέλα που την λένε Φίνι ζει σε ένα κάτεργο. Βρίσκεται στο βάραθρο του κάτεργου, που η μοίρα την οδήγησε.
Βρίσκεται στο κάτεργο από μικρό κορίτσι.
Κάθε μέρα σκέφτεται τον θάνατο .Και κάθε μέρα παλεύει μαζί του…
Στον θάλαμο που ζει δεν υπάρχουν παράθυρα , το σκοτάδι είναι βαθύ και το μόνο που ξεχωρίζει είναι άλλα τρομαγμένα μάτια που λάμπουν στο κενό φλογίζοντας ελπίδα ή παραίτηση .Ο θάλαμος όπου μένουνε πολλά άτομα βρίσκεται κάτω από τη γη .Κι η γη από πάνω τους είναι σκεπασμένη από ένα παχύ στρώμα χιονιού και πάγου. Το κρύο βασιλεύει παντού .Τόσο κρύο που συνθλίβει ψυχές και τσακίζει συνειδήσεις.
Κάθε πρωί τρέχουν βιαστικά για να δουλέψουν σε ένα εργοστάσιο. Αυτό είναι .Εργάτες στο κάτεργο. Αν δεν προχωράς στη δουλειά σου είσαι άχρηστος στο εργοστάσιο .Και το εργοστάσιο θα σε πετάξει στα άχρηστα .Έχει τον τρόπο του.
Είναι όλοι εργάτες-σκλάβοι.
Η Φίνι πιστεύει πως δεν βρίσκεται στη γη, αλλά στην κόλαση…
Οι φύλακες ,αυτά τα κτήνη με τα κράνη και καλυμμένα τα πρόσωπα το μόνο που γνωρίζουν να κάνουν είναι να χτυπούν τους εργάτες με τις βαριές τους μπότες και τα όπλα.
Ο Πίρσον είναι ένα ανθρωπάκι εξήντα χρονών που στηρίζει ψυχολογικά τη Φίνι.
-Πώς σε λένε; της λέει .
-Με λένε Φίνι .Και ζω στο κάτεργο. Και θα αντέξω .Θα ζήσω .Θα ζήσω, Πίρσον.
-Να θυμάσαι, της λέει ο Πίρσον , ότι δεν μπορούν να χτυπήσουν τη σκέψη και δεν μπορούν να χτυπήσουν το μυαλό σου, Φίνι. Είσαι η Φίνι.
Αυτός είναι ο Πίρσον .Αυτός που της έσωσε τη ζωή. Αυτός που την βοηθάει να ανεβεί τον Γολγοθά της.
-Φίνι, το ξέρεις ότι κάποτε ένας τα κατάφερε;
-Τι να κάνει ;
-Να φύγει από δω.
-Είναι αδύνατον.
-Μιλάνε για ένα γέρο. Τον λένε Λακάν. Ξέρει τον τρόπο να φύγουμε από δω.
-Μην πιστεύεις. Παραμύθια.
-Δραπέτευσε. Λένε ότι έφθασε μέχρι το ποτάμι που χωρίζει τις δυο χώρες. Το ποτάμι της ελευθερίας. Ότι έφτασε στη σωτηρία .Λένε ότι τον έπιασαν λίγο πριν περάσει στο ποτάμι. Κι ότι ένας άλλος πρόλαβε και το διέσχισε.
Ένας γέρος που λεγόταν Σίμους Λακάν είχε καταφέρει να βγει έξω από το κάτεργο. Είχε περάσει την περίμετρο κι έπειτα είχε διασχίσει την επικίνδυνη γκρίζα γη…
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεκάδες εργάτες ονειρεύονται κάθε βράδυ την απόδραση.
Ο έλεγχος των ταυτοτήτων γίνεται με τα πιο προηγμένα ηλεκτρονικά συστήματα κι η πιθανότητα να το σκάσει κάποιος από κει είναι μηδενική .Στην εξωτερική περίφραξη υπάρχουν διπλά ηλεκτροφόρα σύρματα και φύλακες που πυροβολούν χωρίς προειδοποίηση.
Όμως δεν είναι μόνο αυτά. Όλο τον χειμώνα, που κρατάει οχτώ μήνες, απ΄ έξω υπάρχει το απόλυτο λευκό στους μείον είκοσι και μείον τριάντα βαθμούς. Ο ίδιος ο χειμώνας είναι ο καλύτερος φύλακας , λένε με πίκρα οι παλιοί εργάτες.
Η γκρίζα γη είναι ταυτόχρονα και το τέλος κάθε ελπίδας για απόδραση. Όσο φτάνει το μάτι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκατοντάδες χιλιόμετρα άγονης και εντελώς αφιλόξενης γης , καλυμμένης εξ ολοκλήρου από χοντρό χαλίκι κι απότομους , αιχμηρούς βράχους. Όμως και σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον υπάρχει ζωή. Η σκοτεινή πλευρά της γκρίζας γης. Αυτή που βασιλεύει μόλις πέσει το σκοτάδι. Οι δαίμονες και τα θηρία δεν είναι άλλος ένας μύθος του κάτεργου. Όποιος βρεθεί νύχτα στην γκρίζα γη είναι χαμένος .Και τα ουρλιαχτά που βγάζει όταν τον πιάσουν τα θηρία είναι δέκα φορές πιο ανατριχιαστικά…
Όταν ,μια νύχτα ,τσακίσουν στο ξύλο και βιάσουν επανειλημμένα την Φίνι, κάποιοι εργάτες- κτήνη που είχαν κατρακυλήσει στις εσχατιές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, θα βρεθεί στο θεραπευτήριο, σε κάποιο θάλαμο .Εκεί θα την φροντίζει η τετράπαχη νοσοκόμα Μέκι.
Όμως η Μέκι για να την προσέχει θα ζητήσει υλικά ανταλλάγματα από την δυστυχισμένη και βιασμένη Φίνι. Η Φίνι θα αναγκαστεί να γίνει ερωμένη της Μέκι…
Εκεί μέσα θα γνωρίσει και τον νεαρό Γκον , τον καλύτερο νοσοκόμο του θεραπευτηρίου, που όλοι τον θεωρούσαν χαζό και καθυστερημένο . Αυτός όμως ήταν η μοναδική αγνή ψυχή εκεί μέσα στο κάτεργο .Γίνανε φίλοι ,την βοηθούσε με τα φέρετρα στο νεκροτομείο και την αποκαλούσε : Κοπέλα που σε λένε Φίνι.
Ίσως θα ήταν η μοναδική ψυχή που άξιζε να σωθεί από αυτή την κόλαση, με τις χιλιάδες φυλακισμένες ψυχές.
Η Μέκι θα την απαλλάξει από το να δουλεύει στο εργοστάσιο και να μένει στο κάτεργο και την βοήθησε να γίνει βοηθός στο νεκροτομείο…
Όταν στο θεραπευτήριο η Φίνι θα γνωρίσει τον Λακάν θα ζητήσει πληροφορίες πως απόδρασε από εκεί μέσα ,γιατί ήθελε να φύγει και αυτή, από αυτό το εφιαλτικό κάτεργο, που μύριζε σήψη και πτωμαΐλα. Ορκίστηκε πως θα έφευγε με κάθε κόστος , ακόμα και με την ίδια της τη ζωή. Πίστεψε η Φίνι ότι όλα τα γεγονότα που είχαν προηγηθεί , η επίθεση από τα κτήνη-εργάτες στο θάλαμο, ο θάνατος του αγαπητού Πίρσον , η συνάντησή της με τη Μέκι και τον Λακάν , όλα αυτά ήταν σημάδια της μοίρας. Και τώρα θα ακολουθούσε η σωτηρία της, η απόδραση προς την ελευθερία.
Και το έκανε πράξη, προετοιμάστηκε ψυχολογικά καλά , πήρε εφόδια (φαγητό, νερό, ρούχα), πήρε τις χρήσιμες πληροφορίες από τον Λακάν για τη διαδρομή -διαφυγής και πήρε στην απόδραση για συνεργό τον …
Και έτσι αρχίζει η πορεία για την ελευθερία προς τα λευκά όρη , το ποτάμι της ελευθερίας και την εκεί χώρα , διασχίζοντας την επικίνδυνη και εφιαλτική γκρίζα γη…
Η Φίνι κοντά στο τέλος…
Πόσο αυστηρά είναι τα μέτρα φύλαξης και πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγει κανείς από αυτήν την κόλαση;
Τι ρόλο θα παίξει η νοσοκόμα Μέκι;
Πόσο ασήμαντος ή σημαντικός είναι πραγματικά ο Γκον, ο νοσοκόμος ;
Θα καταφέρει η Φίνι να ξεφύγει από αυτόν τον εφιάλτη;
Ποιος είχε κάνει μια προδοσία ;
Ποιος θα εκδικηθεί ποιον ;
Μια σκοτεινή και δυστοπική ιστορία με ανατρεπτικό τέλος.
Ένα βιβλίο για τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και αξιοπρέπειας, για τις δυσκολίες που μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε τέρας και για την ελπίδα που κρατάει έστω και για λίγο όταν περιμένει κανείς ένα καλύτερο μέλλον .
Μια συγκλονιστική και συγκινητική αφήγηση , συναρπαστική και τολμηρή, με διαρκείς ανατροπές, άφθαστο ρεαλισμό, λιτοί διάλογοι και καίρια διαχρονικά μηνύματα πάνω στην ανθρώπινη υπόσταση.
Ένα εκρηκτικό και φοβερό βιβλίο.
Διαβάστε το.
Ο Δημήτρης Μαμαλούκας γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα, όπου και κατοικεί. Είναι πεζογράφος και μεταφραστής. Έχει γράψει δεκαοκτώ μυθιστορήματα, δέκα για ενήλικες και οχτώ για παιδιά.
Είναι πτυχιούχος φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Lecce, Ιταλία. Το 1999 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Απόπειρα το μυθιστόρημά του “Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα”. Το βιβλίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με τίτλο “Όσο υπάρχει αλκοόλ…”. Τα επόμενα βιβλία του είναι: τα αστυνομικά Ο Μεγάλος Θάνατος του Βοτανικού, Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα, (υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών ΕΚΕΒΙ – ΕΡΤ 2007), Η μοναξιά της ασφάλτου, Ο κρυφός πυρήνας των Ερυθρών Ταξιαρχιών, (Βραβείο μυθιστορήματος του περιοδικού Ο Αναγνώστης 2017, μεταφράστηκε στα τουρκικά), Τα πτώματα δεν πληρώνουν, Σκότωσε σαν τον Στίβεν Κινγκ, καθώς και τα μυθιστορήματα Κοπέλα που σε λένε Φίνι (μεταφράστηκε στα τουρκικά) και Κράτα μου το χέρι. Ασχολείται με τη μετάφραση και γράφει κριτική λογοτεχνίας στην “Κυριακάτικη Αυγή” και στο περιοδικό “Διαβάζω”.