Πόσο κοστίζει σήμερα να ζεις; Να έχεις ένα σπίτι, να γεμίζεις το ψυγείο, να μετακινείσαι, να φροντίζεις την υγεία σου και να μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον; Πόσο ρεαλιστικό είναι να τα καταφέρνεις αυτά κάθε μήνα;
Για όλο και περισσότερους ανθρώπους, και ιδιαίτερα για τη νέα γενιά, η απάντηση είναι απογοητευτική.
Οι μισθοί τελειώνουν πριν τελειώσουν οι μέρες του μήνα, τα ενοίκια εκτοξεύονται και η καθημερινότητα μετατρέπεται σε έναν διαρκή υπολογισμό εξόδων και στερήσεων.
Σήμερα βλέπουμε ανατιμήσεις σε όλα, και ειδικά στο κόστος βασικών ειδών διατροφής, στη στέγαση, στις μεταφορές. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ βλέπουμε αυξήσεις του 25% στη βενζίνη, κοντά στο 40% στο πετρέλαιο, και 80% στο φυσικό αέριο.
Παράλληλα, σε πολλές πόλεις, η εύρεση ενός αξιοπρεπούς και προσιτού σπιτιού μοιάζει με άπιαστο στόχο. Η εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων, η αντιμετώπιση της κατοικίας ως επενδυτικού προϊόντος, η συγκέντρωση ακινήτων και η απουσία ολοκληρωμένης στεγαστικής πολιτικής έχουν δημιουργήσει μια ασφυκτική κατάσταση.
Συνεπώς, η ακρίβεια σε αγαθά και ενέργεια και η στεγαστική κρίση διαμορφώνουν τις επιλογές μιας ολόκληρης γενιάς. Το αν θα φύγεις από το πατρικό σου, αν θα σπουδάσεις σε άλλη πόλη, αν θα αλλάξεις δουλειά ή αν θα κάνεις οικογένεια εξαρτάται όλο και περισσότερο από το αν μπορείς να αντέξεις οικονομικά.
Πλέον αντιμετωπίζεται ως πολυτέλεια η δυνατότητά σου να ζεις αξιοπρεπώς με το εισόδημά σου, να έχεις πρόσβαση σε όσα χρειάζεσαι, να μπορείς να σχεδιάσεις τη ζωή σου.
Παράλληλα, γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο πως το πόσο κοστίζει να ζεις εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις υποδομές που έχεις στη διάθεσή σου. Μια αξιόπιστη δημόσια συγκοινωνία μειώνει τα έξοδα μετακίνησης. Οι δημόσιοι παιδικοί σταθμοί και τα σχολεία με επαρκές προσωπικό στηρίζουν τις οικογένειες με παιδιά.
Οι δημόσιοι χώροι, οι αθλητικές εγκαταστάσεις και οι κοινωνικές υπηρεσίες κάνουν τις γειτονιές πιο ανθρώπινες και την καθημερινότητα καλύτερη. Εξίσου κρίσιμη είναι η πρόσβαση στη δημόσια υγεία. Όταν η περίθαλψη εξαρτάται από το πόσα χρήματα μπορείς να διαθέσεις, η ασθένεια γίνεται και οικονομική απειλή. Ενώ το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων, όπου η πρόσβαση σε ιατρό ή νοσοκομείο μπορεί να απαιτεί και πολύωρες μετακινήσεις.
Οι δημόσιες υποδομές που χρηματοδοτούνται και οργανώνονται προς όφελος της κοινωνίας αποτελούν, επομένως, μια μορφή κοινωνικού εισοδήματος.
Γιατι όταν έχεις δημόσια, δωρεάν και ποιοτική εκπαίδευση, υγεία, μεταφορές και κοινωνική φροντίδα, χρειάζεσαι λιγότερα χρήματα από την τσέπη σου για να ζήσεις αξιοπρεπώς.
Γι’ αυτό, η επανάκτηση αυτών των υποδομών κι η διεκδίκηση μιας οικονομικά προσιτής καθημερινότητας, πρέπει να βρίσκονται στον πυρήνα κάθε σύγχρονης αριστερής πολιτικής πρότασης. Κι εδώ απαιτείται η μεγάλη πολιτική δουλειά της Αριστεράς: να συνδέσει την ακρίβεια και τους μισθούς με τη στέγη, την ενέργεια, τις μεταφορές, τη δημόσια υγεία και τις υποδομές.
Να μετατρέψει τα καθημερινά προβλήματα σε ένα πολιτικό σχέδιο για μια ζωή με περισσότερη ασφάλεια, ελευθερία και δυνατότητες, όπου η πρόσβαση στη στέγη, την υγεία, την ενέργεια και την εκπαίδευση δεν θα εξαρτάται από το πορτοφόλι του καθενός. Όπου κανένας και καμία δεν θα βρίσκονται μόνοι τους απέναντι στην ανεργία, στην ασθένεια, στη φτώχεια ή στη στεγαστική επισφάλεια.
Γιατι η αξιοπρεπής ζωή πρέπει να είναι δικαίωμα όλων και όχι προνόμιο των λίγων που μπορούν να την πληρώσουν.
Πολιτικός Επιστήμονας, μέλος ΠΓ του ΜέΡΑ25 και ΠΣ του ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά
