in

Για μια πραγματική ενεργειακή μετάβαση με όρους προοδευτικής πολιτικής στη χώρα μας, που θα λαμβάνει σοβαρά υπόψη την προστασία του Περιβάλλοντος

Γιάννης Βαμβακάς, Μαθηματικός-Στατιστικολόγος με μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία, Μέλος ΚΕΑ ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Κατερίνα Μαμώλη, Πολιτική Επιστήμων, επικοινωνιολόγος με μεταπτυχιακές σπουδές στη Μεγάλη Βρετανία, μέλος ΚΕΑ ΣΥΡΙΖΑ -Προοδευτική Συμμαχία

Στέφανος Τζουμάκας, Πρώην Υπουργός, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου ΣΥΡΙΖΑ -Προοδευτική Συμμαχία


Αναμφίβολα, τα ζητήματα που άπτονται της προστασίας του Περιβάλλοντος είναι κρίσιμα στο νέο αιώνα της 4ης βιομηχανικής επανάστασης που διανύουμε.

Ζητούμενο όμως, παραμένει εάν στο πλαίσιο του διαλόγου αυτού τίθενται τα πραγματικά διακυβεύματα, θεμελιωμένα σε επιστημονικά δεδομένα ή αν αντιθέτως έχουμε την πρωτοκαθεδρία ενός κυρίαρχου μονολόγου που σχετίζεται ουσιαστικά με την επιδίωξη για αναπροσανατολισμό του μεγάλου διεθνούς κεφαλαίου προς νέες επενδύσεις χαμηλού ρίσκου και διασφαλισμένης άμεσης απόδοσης υπό την σκέπη και χρηματοδότηση των κρατών.

Ας πάρουμε όμως, τα πράγματα από την αρχή, «χωρίς φόβο και χωρίς πάθος»…

Το 2016 κυρώθηκε η Συμφωνία του Παρισιού που αφορά τη Σύμβαση Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για τη Κλιματική Αλλαγή, με διακηρυγμένο στόχο «τη διατήρηση της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας του Πλανήτη στους 1,5-2 βαθμούς Κελσίου έως το 2100», συγκρινόμενη με το έτος 1750 και την έναρξη της Βιομηχανικής περιόδου στο δυτικό κόσμο.

Αυτό είναι το κλειδί για την κατανόηση της στρατηγικής πολιτικής επιλογής της ΕΕ με το τίτλο «Green Deal» με προφανή στόχο τη συνειρμική σύνδεση με το προοδευτικό πρόγραμμα ανάταξης της οικονομίας των ΗΠΑ, «New Deal» του Φ. Ρούσβελτ.

Ερχόμαστε έτσι στο πρώτο ερώτημα και συγκεκριμένα στο ποια είναι η πραγματική σχέση της «Κλιματικής Αλλαγής» και της «Πράσινης Συμφωνίας».

Η «Κλιματική Αλλαγή» αποτελεί το κεντρικό και κρίσιμο αφήγημα στο εποικοδόμημα, τον απαραίτητο συνεκτικό Μύθο θα λέγαμε για τη κατίσχυση στη κοινωνία της πολιτικής της Πράσινης Ανάπτυξης και Μετάβασης σε μια κλιματικά ουδέτερη οικονομία, απαλλαγμένη από τα Ορυκτά Καύσιμα και τις εκπομπές CO2 έως το 2050, του αερίου που αποτελεί το καθοριστικό παράγοντα του Φαινομένου του Θερμοκηπίου, την «κουβέρτα» που κρατάει ζεστό τον πλανήτη στους 14ο C.

Συγκεκριμένα, η αύξηση αυτή του CO2, στην ατμόσφαιρα, από το 1750 έως το 1998 υπολογίζεται στο 35% περίπου και ανέρχεται στα 385 ppm που σημαίνει ότι σε 1.000.000 μέρη ατμοσφαιρικού αέρα, τα 385 μέρη είναι CO2.

Γιατί όμως οι όροι κλιματική αλλαγή/κρίση δεν είναι δόκιμοι στο πεδίο των Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών;

Γιατί είναι όροι αόριστοι, περιγραφικοί και δηλωτικοί της ασάφειας, της Εικασίας -στις Μαθηματικές επιστήμες χρησιμοποιούμε τον όρο Εικασία όταν μια υπόθεση παραμένει αναπόδεικτη, ανοιχτή πχ «Εικασία του Γκόλντμπαχ»- περί κλιματικής «εκτροπής».

Επίσης, ο ισχυρισμός περί ανθρωπογενούς φαινομένου οφείλει σύμφωνα με την καθιερωμένη Αριστοτέλεια και Μαθηματική Λογική, να αποδείξει ότι αυτό ισχύει αποκλειστικά τη συγκεκριμένη περίοδο -εδώ από το 1750 έως σήμερα-, και άρα ποτέ άλλοτε στην επί 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια ιστορία της Γης και του Κλίματος της.

Παρά το μη επιστημονικά αποδεδειγμένο δεδομένο όμως, είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα στη χώρα μας, 9 στους 10 θεωρούν ότι η κλιματική αλλαγή οφείλεται κυρίως στον ανθρώπινο παράγοντα.

Το μόνο βέβαιο σε όλη αυτή την ιστορία, εάν όντως υφίσταται υπερθέρμανση και κλιματική απειλή από τις ανθρωπογενείς εκπομπές CO2, είναι ότι οι βιομηχανικές κατασκευές μετατροπής Αιολικής και Ηλιακής Ενέργειας σε Ηλεκτρική, αδυνατούν να πραγματοποιήσουν τόσο τους στόχους της Συμφωνίας του Παρισιού, όσο και του «Green Deal»

Και ερχόμαστε στο πεδίο της Πολιτικής. Εδώ η αναπόδεικτη εικασία -με τη μαθηματική έννοια- ευρείας αλλά όχι καθολικής παραδοχής περί «κλιματικής αλλαγής», παντρεύεται με μια κυρίαρχη πολιτική επιλογή.

Στο πλαίσιο αυτό, είναι ενδεικτική η δήλωση αρχές του 2020, του Λ. Φινκ, CEO της BlackRock με χαρτοφυλάκιο 7 τρισεκατομμύρια δολάρια, «Κάντε πράσινες επενδύσεις αν θέλετε τα λεφτά μας».

Αντιστοίχως, και οι εταιρείες Πετρελαιοειδών επενδύουν τεράστια ποσά στις ΑΠΕ με μεγάλη επιτυχία σε διεθνείς διαγωνισμούς εγκατάστασης Αιολικών Πάρκων, όπως τα νέα Φαραωνικά Θαλάσσια της Αγγλίας.

Αυτό προφανώς, συνιστά πολιτική επιλογή και είναι πολιτικό ζήτημα το αν κάποιος τάσσεται υπέρ ή κατά. Ωστόσο, η κυριαρχία του στο δημόσιο διάλογο με «θρησκευτική ευλάβεια», αν και με τον μανδύα της «επιστήμης», θα πρέπει να αποσαφηνιστεί.

Στην Ελλάδα οι συνέπειες της εφαρμογής αυτής της πολιτικής που έχει ενταθεί λόγω και της ύφεσης της πανδημίας, σηματοδοτούν την ενεργειακή απίσχναση της χώρας και την εξάρτηση της από το εισαγόμενο Φυσικό Αέριο.

Οι εν λόγω πολιτικές αφορούν μεταξύ άλλων και στην ιδιωτικοποίηση καίριων ενεργειακών υποδομών, στην άναρχη και χωρίς κανόνες χωροθέτηση των ΑΠΕ, στην πρώιμη απολιγνιτοποίηση λόγω τεράστιου κόστους αγοράς CO2, εφ όσον δεν εφαρμόστηκαν αντιρρυπαντικές τεχνολογίες αλλά και στη μετατροπή της υπερσύγχρονης Πτoλεμαίδας V σε μονάδα φυσικού αερίου.

Αν θέλουμε επομένως, να μιλήσουμε για πραγματική μετάβαση με όρους προοδευτικής πολιτικής στη χώρα μας, που θα λαμβάνει σοβαρά υπόψη την προστασία του περιβάλλοντος, θα πρέπει μεταξύ άλλων να σχεδιάσουμε πολιτικές για σύγχρονες αντιρρυπαντικές τεχνολογίες, για ήπιες μορφές παραγωγής, για καλύτερα βιολογικά τρόφιμα, για προστασία και αποκατάσταση των ζημιών στο περιβάλλον από φυσικές καταστροφές και την ανθρώπινη παρέμβαση, για υποδομές αποχέτευσης και ύδρευσης με την ελάχιστη δαπάνη φυσικών πόρων και για οικονομία κλίμακας στη κατανάλωση ενέργειας.

Θα πρέπει να μιλήσουμε για το νέο προοδευτικό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, για τη Νέα Οικονομία της Υψηλής Τεχνολογίας, της Βασικής Σωματιδιακής Έρευνας, της Κοσμολογίας, των σύνθετων Logistics και κυρίως της Τεχνητής Νοημοσύνης, που θα εκτοξεύσουν την αποτελεσματικότητα των ανωτέρω σε πρωτοφανή ύψη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.