Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας συμπληρώνει φέτος 49 χρόνια ζωής παρουσίας. Μια πορεία σχεδόν μισού αιώνα, με σημαντική προσφορά στον πολιτισμό της πόλης. Ποιο είναι το αποτύπωμα που έχει αφήσει η Λέσχη στην πολιτιστική ζωή της Πρέβεζας και τι σημαίνει για εσάς αυτή η επέτειος;
Ίσως την απάντηση μπορούν να την δώσουν καλύτερα άνθρωποι εκτός Λέσχης.
Πάντως από το μεγάλο εύρος , κοινωνικό, μορφωτικό, επαγγελματικό κλπ ανθρώπων που παρακολουθούν τις προβολές της λέσχης εικάζουμε ότι συντελεί ένα σημαντικό πολιτιστικό έργο με αρκετά μεγάλη απήχηση στην κοινωνία όχι μόνο της πόλης αλλά και της ευρύτερης περιοχής μας
Τα 49 χρόνια της Κινηματογραφικής Λέσχης Πρέβεζας δεν είναι απλώς μια επέτειος. Είναι μια διαδρομή σχεδόν μισού αιώνα μέσα στον πολιτιστικό χρόνο της πόλης. Και, κατά τη γνώμη μου, αξίζει να τη δούμε όχι μόνο ως μια ιστορία προβολών, αλλά ως μια ιστορία ανθρώπων, ιδεών, συναντήσεων και πολιτιστικής προσφοράς.
Για εμάς, η επέτειος σημαίνει πρώτα απ’ όλα συνέχεια.
Για εμάς, η επέτειος σημαίνει πρώτα απ’ όλα συνέχεια. Σημαίνει ότι κάποιοι άνθρωποι, πριν από 49 χρόνια, πίστεψαν πως μια πόλη όπως η Πρέβεζα αξίζει να έχει πρόσβαση σε έναν κινηματογράφο διαφορετικό από εκείνον της εμπορικής διασκέδασης.
Έναν κινηματογράφο που προβληματίζει, συγκινεί, ανοίγει παράθυρα σε άλλους πολιτισμούς και μας φέρνει αντιμέτωπους με διαφορετικές οπτικές της ζωής. Σημαίνει επίσης ευθύνη. Να διατηρήσουμε ζωντανή αυτή την παρακαταθήκη, να την ανανεώσουμε και να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές, χωρίς να χάσουμε τον χαρακτήρα και την ταυτότητά της. Το αποτύπωμα που έχει αφήσει στην πόλη είναι πολλαπλό. Πολιτιστικό: Έφερε στην Πρέβεζα τον ποιοτικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο κινηματογράφο, δίνοντας στους κατοίκους τη δυνατότητα να γνωρίσουν δημιουργούς, έργα και κινηματογραφικά ρεύματα που δύσκολα θα έφταναν διαφορετικά στην πόλη.
Πνευματικό: Καλλιέργησε την κινηματογραφική παιδεία, την κριτική σκέψη και τον διάλογο. Γιατί μια καλή ταινία δεν τελειώνει όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους. Συνεχίζεται στις συζητήσεις, στις σκέψεις και στα ερωτήματα που αφήνει.
Κοινωνικό: Δημιούργησε έναν σταθερό χώρο συνάντησης ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών και ενδιαφερόντων, που τους ενώνει η αγάπη για την τέχνη.
Εξωστρεφές: Έφερε σε επαφή την τοπική κοινωνία με σκηνοθέτες, δημιουργούς, φεστιβάλ και άλλες πολιτιστικές πρωτοβουλίες. Δεν περιορίστηκε στην προβολή ταινιών, αλλά συνέβαλε στην ευρύτερη πολιτιστική ζωή της Πρέβεζας.
Τα 49 χρόνια είναι, λοιπόν, μια αφορμή να κοιτάξουμε πίσω με συγκίνηση, αλλά κυρίως μπροστά με ευθύνη και αισιοδοξία. Δεν μας ενδιαφέρει απλώς να διατηρήσουμε έναν θεσμό επειδή έχει μεγάλη ιστορία. Μας ενδιαφέρει να παραμείνει ζωντανός, επίκαιρος, ανοιχτός στη νέα γενιά και στις σύγχρονες μορφές τέχνης. Να εξακολουθήσει να προσφέρει στην πόλη εκείνο που αποτελεί και την ουσία του: την ευκαιρία να βλέπουμε τον κόσμο με περισσότερα μάτια, να αισθανόμαστε με μεγαλύτερη ευαισθησία και να σκεφτόμαστε λίγο βαθύτερα. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο αποτύπωμα μιας κινηματογραφικής λέσχης: ότι επί τόσες δεκαετίες δεν προσφέρει απλώς εικόνες στους ανθρώπους μιας πόλης, αλλά τους βοηθά να διευρύνουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τη ζωή.
Αυτός είναι και ο σκοπός της Τέχνης.
Σε μια εποχή όπου οι κινηματογραφικές επιλογές είναι πλέον απεριόριστες, με τις ψηφιακές πλατφόρμες να έχουν μπει δυναμικά στην καθημερινότητά μας, πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να κρατηθεί ζωντανή η συλλογική εμπειρία της κινηματογραφικής αίθουσας και να προσελκύσετε νέο κοινό;
Οι ψηφιακές πλατφόρμες είναι ήδη αρκετό διάστημα στο προσκήνιο και το κοινό που τις προτιμά έχει σχηματισθεί, οι δε επιλογές των ταινιών τους θα έχουν πάντα σαν κύριο κριτήριο την εμπορικότητα.
Εδώ βρίσκεται η βασική διαφορά που θα οδηγεί το σινεφίλ κοινό στις αίθουσες των κινηματογραφικών λεσχών:
Με ξεχωριστά και ιδιαίτερα κριτήρια, επιλεγμένες ταινίες.
Η ΚΛΠ αντιμετωπίζει τις ταινίες όπως πρέπει να είναι: σαν έργα τέχνης.
Αποφεύγει τον μαζικό εμπορικό κινηματογράφο και εστιάζει σε ταινίες σκηνοθετών που εκπέμπουν ανθρωπιά, αγγίζουν και διερευνούν κοινωνικά θέματα, εξετάζουν σύγχρονα ή διαχρονικά προβλήματα, διασκεδάζουν τον θεατή και τον ευχαριστούν με προσεγμένο σενάριο, εικόνα και ήχο, αγκαλιάζουν το συναίσθημα και εξυψώνουν το νου.
Αλλά και ο συγχρωτισμός με φίλους και γνωστούς που μοιράζονται τα ίδια ενδιαφέροντα, τις ίδιες ανησυχίες είναι σημαντικό κριτήριο επιλογής της αίθουσας, και φυσικά η μαγεία της μεγάλης οθόνης.
Τα παραπάνω είναι το εύκολο κομμάτι.
Το δύσκολο είναι να βρίσκονται οι άνθρωποι που θα θέλουν να ασχοληθούν ενεργά, με όρεξη και συνέπεια στον διοικητικό πυρήνα της κινηματογραφικής λέσχης, ώστε να υπάρχει μια ανανεωτική συνέχεια.
Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο στην προσέλκυση του κοινού είναι η ποιότητα του χώρου.
Είδαμε πόσο απολαυστικές ήταν οι βραδιές στις θερινές μας προβολές στην προβλήτα του Περιβαλλοντικού Κέντρου, με το εξαιρετικό περιβάλλον αλλά και την προσοχή που του έχει δώσει η ΚΛΠ, λειτουργώντας αυτόνομα.
Τον χειμώνα η ΚΛΠ, όπως είναι γνωστό, προβάλει στη «Όαση» με τα γνωστά προβλήματα της αίθουσας, των καθισμάτων, του ήχου, της εικόνας και των άλλων ευκολιών. Ελπίζουμε και ευχόμαστε ότι κάποια δημοτική αρχή θα ασχοληθεί με την εξυγίανση του πολιτιστικού κέντρου της πόλης, όπως του αξίζει.
Τι θα δούμε φέτος το χειμώνα στο νέο σας πρόγραμμα;
Είναι ευτυχώς πολλές οι αξιόλογες ταινίες που βγαίνουν κάθε χρόνο οι οποίες ταιριάζουν με τις προτιμήσεις και τις κατευθύνσεις της λέσχης. Με τα χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν σε προηγούμενη απάντηση. Όμως μερικές φορές μπαίνει εμπόδιο το κόστος των δικαιωμάτων των ταινιών αλλά και η αδυναμία προβολής κάποιων άλλων λόγω μη ύπαρξης του κατάλληλου τεχνολογικού εξοπλισμού.
Ποια είναι η σχέση της τοπικής κοινωνίας με την Κινηματογραφική Λέσχη; Αισθάνεστε ότι η Πρέβεζα έχει αγκαλιάσει αυτή την προσπάθεια όσο της αξίζει;
Η σχέση της Πρέβεζας με την Κινηματογραφική Λέσχη είναι μια σχέση που έχει διαμορφωθεί μέσα στον χρόνο. Η Λέσχη έχει αποκτήσει τη δική της θέση στην πολιτιστική ζωή της πόλης, έχει το δικό της κοινό, ανθρώπους που την ακολουθούν σταθερά, αλλά και θεατές που ανακαλύπτουν κάθε χρόνο το έργο της.
Ωστόσο, θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι η προσπάθεια έχει αγκαλιαστεί στον βαθμό που της αξίζει. Από την άλλη πλευρά, η στήριξη ενός πολιτιστικού θεσμού δεν αποδεικνύεται μόνο με την αναγνώριση της ιστορίας του ή με τα καλά λόγια. Αποδεικνύεται με την παρουσία, τη συμμετοχή, την εγγραφή νέων μελών, την έμπρακτη υποστήριξη και το ενδιαφέρον για όσα προσπαθεί να δημιουργήσει. Πιστεύω ότι υπάρχει ένα περιθώριο να έρθει η Λέσχη πιο κοντά σε μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας. Να προσελκύσει περισσότερο τους νέους, να αποκτήσει νέους φίλους και να γίνει σημείο αναφοράς όχι μόνο για τους ανθρώπους που αγαπούν ήδη τον κινηματογράφο, αλλά και για εκείνους που δεν έχουν ακόμη ανακαλύψει τι μπορεί να τους προσφέρει. Δεν θα ήθελα, όμως, να αντιμετωπίσουμε αυτή τη διαπίστωση με παράπονο ή πικρία. Θα ήθελα να τη δούμε ως πρόκληση.
Η Λέσχη δεν ζητά από την πόλη να της αναγνωρίσει απλώς τα 49 χρόνια της. Την καλεί να γίνει μέρος της επόμενης μέρας της. Γιατί ένας πολιτιστικός θεσμός δεν ανήκει μόνο σε εκείνους που τον δημιούργησαν ή τον συντηρούν. Ανήκει σε ολόκληρη την πόλη. Και θα ήταν όμορφο, στα 50 χρόνια της, να μη γιορτάζουμε μόνο όσα κατάφερε μέχρι σήμερα, αλλά και μια ακόμη μεγαλύτερη κοινότητα ανθρώπων που θα έχουν αποφασίσει να περπατήσουν μαζί του.
Θεωρώ ότι είμαστε σε μια μεταβατική καμπή.
Εδώ και χρόνια γίνεται μια συστηματική συλλογική προσπάθεια με συνοχή, αφοσίωση και αγάπη για την τέχνη
του κινηματογράφου. Προσεκτικά επιλεγμένες ταινίες, προσκλήσεις σκηνοθετών, πάντα ιδιαίτερα φιλόξενο «φουαγιέ», βραδιές με μπουφέ, προλογίσεις ταινιών,συζητήσεις.
Οι επιστροφές που έχουμε από το κοινό μας είναι ενθαρρυντικές.
Το καλοκαίρι που πέρασε λειτούργησε καταλυτικά στην αύξηση της θεαματικότητας και τη γνωριμία της ΚΛΠ με νέο κοινό. Επίσης γίνεται πολύ καλή δουλειά από τα άτομα του ΔΣ που ασχολούνται με την επικοινωνία και τα «σόσιαλ».
Ναι, νομίζω ότι μπαίνουμε σε μια περίοδο ανόδου.
Πόσο σημαντικό είναι για εσάς ως Δ.Σ οι προβολές να συνδυάζονται με κουβέντα και προβληματισμό του κοινού αλλά και καλεσμένους. Αυτή η αμφίδρομη σχέση πως διαμορφώνεται;
Ο ευσεβής μας πόθος θα ήταν να γίνεται αυτό πιο συχνά, σε κάθε ταινία, αν ήταν δυνατόν.
Εδώ σκοντάφτουμε σε κάτι βασικό.
Η μέρα που διαθέτουμε την αίθουσα είναι μόνον η Τετάρτη, 21:00, εργάσιμη στο μέσον της εβδομάδας.
Είναι δύσκολο να μείνεις για μια συζήτηση άλλη μισή και πλέον ώρα μετά τις 23:00 που συνήθως τελειώνει η ταινία.
Ωστόσο είναι κάτι που το θέλουμε πάρα πολύ και όποτε μας δίνεται η ευκαιρία το πετυχαίνουμε, συνήθως όταν έχουμε κάποιον προσκεκλημένο σκηνοθέτη.
Ούτως ή άλλως είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία που αξίζει και θέλει μια προσπάθεια με επιμονή και τόλμη ώστε να καθιερωθεί σαν μια νέα συνήθεια του κοινού.