Προκηρύσσουμε στάση εργασίας 10:00-13:00 την ίδια μέρα για τη διευκόλυνση συμμετοχής όλων των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα στο συλλαλητήριο.
Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε
Το Σάββατο 28/02/2026 συμπληρώνονται 3 χρόνια από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη. Ένα έγκλημα που στοίχισε τη ζωή σε 57 συνανθρώπους μας και που συγκλόνισε όλο τον λαό αποκαλύπτοντας με τον χειρότερο τρόπο πως τα κέρδη μπαίνουν πάνω από τις ζωές των ανθρώπων. Ένα έγκλημα που έφερε στην επιφάνεια με τον χειρότερο τρόπο το δίλημμα που έγινε και σύνθημα στα χείλη εκατοντάδων χιλιάδων λαού και νεολαίας στις μεγαλειώδης κινητοποιήσεις, τα συλλαλητήρια και τις απεργιακές συγκεντρώσεις που ακολούθησαν.
Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας
3 χρόνια μετά, δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με το γεγονός ότι 2 τρένα επί 12 λεπτά κινούνταν στις ίδιες ράγες με αποτέλεσμα να συγκρουστούν. Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι οι αιτίες που συνετέλεσαν σε αυτό το έγκλημα είναι ακόμη εδώ!
Άλλωστε, και πριν και μετά τα Τέμπη τα εγκλήματα είναι πολλά και δεν σταματάνε: Μάνδρα, Μάτι, πλημμύρες και φωτιές που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές. Χώροι δουλειάς που έχουν μετατραπεί κυριολεκτικά σε σύγχρονα σφαγεία, με τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους να φεύγουν για το μεροκάματο από το σπίτι και να μην ξέρουν αν θα γυρίσουν σώοι και αβλαβείς στα σπίτια τους, στις οικογένειές τους, στους φίλους τους. Μόνο το 2025 η εργατική τάξη μέτρησε 201 νεκρούς από εργοδοτικά εγκλήματα, που βαφτίζονται “ατυχήματα”, εκατοντάδες σακατεμένους που η κυβέρνηση προσπαθεί να “κρύψει” με διάφορες αλχημείες.
Ένας ακήρυχτος πόλεμος διεξάγεται καθημερινά απέναντι στις ζωές μας. Αιτία είναι η εγκληματική πολιτική του κέρδους που υπηρετούν η σημερινή και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις και που επιβάλλουν οι εργοδότες, μια πολιτική που δεν σταματάει να στέλνει εργαζόμενες και εργαζόμενους στο θάνατο. Θλιβερό είναι το πρόσφατο παράδειγμα με την έκρηξη του εργοστασίου “Βιολάντα” όπου μέρα με τη μέρα αποκαλύπτονται νέα στοιχεία για τις εγκληματικές ευθύνες κράτους και εργοδοσίας που στοίχισε τη ζωή 5 γυναικών – μητέρων.
Μια ολόκληρη κοιλάδα των Τεμπών βρίσκεται μπροστά μας γιατί οι αιτίες και οι υπεύθυνοι είναι εδώ: Η εγκληματική πολιτική του κέρδους, που δεν λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή, το εχθρικό για τον εργαζόμενο λαό κράτος που υπηρετούν η κυβέρνηση της ΝΔ και όλα τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της κερδοφορίας, της ανταγωνιστικότητας των ομίλων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Κράτος, κυβερνήσεις, Κομισιόν έχουνε στα χέρια τους το αίμα των Τεμπών
Είναι εδώ οι σιδηρόδρομοι – καρμανιόλα, που λειτουργούν στο πλαίσιο της πολιτικής της “απελευθέρωσης”, των κατευθύνσεων και Οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συναποφασίζουν και υλοποιούν όλες οι κυβερνήσεις. Γι’ αυτό βλέπουμε Τέμπη σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως πρόσφατα στους σιδηρόδρομους στην Ισπανία, και στη Ρουμανία.
Μαζί με τα “Τέμπη του αέρα” που αναδείχθηκαν με εκκωφαντικό τρόπο πρόσφατα, με το μπλακάουτ του συστήματος ελέγχου στο “Έλ. Βενιζέλος”, αποτελούν την ευρωπαϊκή κανονικότητα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και όχι μια ελληνική ιδιαιτερότητα.
Είναι εδώ ο κίνδυνος Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Έκτασης, από τα καζάνια του θανάτου, τους αγωγούς που περνάνε κάτω από ολόκληρες πόλεις, τις αποθήκες με επικίνδυνα φορτία, τα χημικά που καταδικάζουν χιλιάδες εργατικές και λαϊκές οικογένειες να ζουν δίπλα στις ασθένειες, τη μόλυνση και τον φόβο για αλυσιδωτές εκρήξεις.
Είναι εδώ και στο νομό μας τα σχεδόν καθημερινά εργατικά ατυχήματα στους χώρους δουλειάς. Είναι εδώ η εντατικοποίηση, οι ατελείωτες ώρες δουλειάς, η δουλειά τις Κυριακές, οι λευκές νύχτες και οι μαύρες Παρασκευές.
Είναι εδώ η μετατροπή κρίσιμων υποδομών, όπως τα λιμάνια, οι δρόμοι μεταφοράς, βιομηχανίες κ.ά., σε κρίκους της πολεμικής εμπλοκής, της δολοφονικής αλυσίδας του ΝΑΤΟ, με τους εργαζόμενους να γινόμαστε αναλώσιμοι, η χώρα μας ορμητήριο εναντίον άλλων λαών και ταυτόχρονα στόχος αντιποίνων, για πολέμους που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας συμφέροντα. Το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι στην Πρέβεζα με τον αναβαθμισμένο ρόλο της βάσης του Ακτίου σε διάφορες νατοϊκές επιχειρήσεις το προηγούμενο διάστημα.
Είναι εδώ η ανασφάλεια και το αβέβαιο μέλλον που η ίδια πολιτική καταδικάζει τα παιδιά μας, τη νέα γενιά, με την εμπορευματοποίηση της Παιδείας και της Υγείας, με ταβάνια στα σχολεία να πέφτουν σαν βροχή, με σπουδές χωρίς υποδομές και ασφάλεια, τη στιγμή που δίνονται δισ. ευρώ για τους πολεμικούς εξοπλισμούς για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, που δεν έχουν σχέση με την άμυνα της χώρας.
Είναι εδώ οι δήθεν “θεσμοί” της “δημοκρατίας” των λίγων, του σάπιου κράτους τους, που είναι εξαρτημένοι από τα μεγάλα συμφέροντα και ανεξάρτητοι από το πραγματικό δίκαιο που αφορά τα δικαιώματα της μεγάλης εργατικής – λαϊκής πλειοψηφίας. Γι’ αυτό η Δικαιοσύνη τους, αφήνει τη συγκάλυψη να συνεχίζεται, βγάζει λάδι τους διάφορους ΟΠΕΚΕΠΕδες όπως και τους υπεύθυνους για το έγκλημα στα Τέμπη, γιατί αυτή είναι η νομιμότητα γι’ αυτούς. Για τους εργαζόμενους όμως που αγωνίζονται για τη ζωή τους επιφυλάσσει αυταρχισμό, καταστολή, νόμους για να τους τυλίγει σε μια κόλλα χαρτί.
Καμία εμπιστοσύνη στην εγκληματική πολιτική και σε όσους την υπηρετούν, που παίζει τη ζωή μας κορόνα – γράμματα!
Γιατί για να υπερασπιστούμε τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας απαιτούνται σύγκρουση, συλλογικός, οργανωμένος, διεκδικητικός αγώνας που να στρέφεται απέναντι στον πραγματικό ένοχο, την εγκληματική πολιτική του κέρδους και όσους την υπηρετούν. Μέσα από την οργάνωσή μας στα συνδικάτα και στα σωματεία, με κατεύθυνση σύγκρουσης με τη μεγαλοεργοδοσία και το κράτος της, μπορεί να ανοίξει ο μόνος ελπιδοφόρος δρόμος για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας. Μόνο μέσα από αυτόν τον δρόμο της ανατροπής αυτής της πολιτικής θα μπορέσει να έρθει πραγματική δικαίωση και για τους 57 νεκρούς των Τεμπών.
Με την εργατική τάξη μπροστά, στον κοινό αγώνα με όσους στενάζουν από την αντιλαϊκή πολιτική, τους βιοπαλαιστές αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες και επιστήμονες, τη νεολαία και τους συνταξιούχους έχουμε τη δύναμη να κατακτήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και ευημερία.
Για να κερδίσουμε εμείς, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Μέση λύση δεν υπάρχει.