”Όλα αυτά τα βιώματα, οι χαρές, οι απώλειες και οι σταθμοί της πορείας μου, γίνονται αποσκευές. Όταν ανεβαίνω στη σκηνή απλώς ανοίγω αυτές τις αποσκευές και καταθέτω την αλήθεια μου.”
Σας είδαμε φέτος στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, παλιότερα σε παρόμοιες δράσεις αλλά και διαχρονικά στο πλευρό της Μάγδας Φύσσα. Σε μια εποχή έντονων κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, πιστεύετε ότι ο καλλιτέχνης οφείλει να παίρνει δημόσια θέση ή θεωρείτε ότι μιλά κυρίως μέσα από την τέχνη του;
Για μένα αυτά τα δύο δεν διαχωρίζονται. Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης είναι πρώτα απ’ όλα άνθρωπος και πολίτης που ζει μέσα στην κοινωνία, δεν ζει σε έναν γυάλινο πύργο. Όταν γύρω μας υπάρχει αδικία, σκοτάδι και φασισμός, δεν μπορούμε να σιωπούμε.
Η στάση ζωής μας και οι επιλογές μας δείχνουν ποιοι είμαστε.
Το να στέκομαι δίπλα στη Μάγδα Φύσσα, μια γυναίκα-σύμβολο που μετατρέπει τον πόνο σε αγώνα για δικαιοσύνη, ή το να συμμετέχω σε αντιρατσιστικά φεστιβάλ είναι χρέος ανθρώπινο. Φυσικά και μιλάω μέσα από τα τραγούδια μου, αλλά η τέχνη χάνει τη δύναμή της αν ο ίδιος ο καλλιτέχνης κλείνει τα μάτια στα προβλήματα της διπλανής πόρτας. Οφείλουμε να παίρνουμε θέση, όσο μπορεί ο καθένας και η καθεμιά μας.
Την Πέμπτη εμφανίζεστε στον «Αποσπερίτη» της Πρέβεζας, έναν χώρο που έχει εξελιχθεί σε μια ξεχωριστή μουσική σκηνή. Τι σημαίνει για εσάς να συναντάτε το κοινό σε τέτοιους χώρους και τι μπορούν να περιμένουν όσοι βρεθούν εκεί;
Χώροι όπως ο «Αποσπερίτης» έχουν μια δική τους, ξεχωριστή αύρα. Δεν είναι απρόσωπα μαγαζιά. Είναι εστίες πολιτισμού που φτιάχνονται με μεράκι από ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά το καλό τραγούδι. Το να συναντώ το κοινό σε τέτοιους ζεστούς χώρους, μου δίνει μια αίσθηση γαλήνης και ελευθερίας. Εκεί γινόμαστε όλες και όλοι μια παρέα, τραγουδάμε, γελάμε, συγκινούμαστε και κοιταζόμαστε στα μάτια.
Όσοι βρεθούν μαζί μας την Πέμπτη να περιμένουν μια βραδιά ανατρεπτική, γεμάτη εκπλήξεις και φρέσκο ήχο. Μαζί με τους σπουδαίους μουσικούς μου, τον Δημήτρη Μπασδάνη στις κιθάρες και τις ενορχηστρώσεις, την Αγγελική Παρδάλη στο σαντούρι και τη φωνή, τον Ανέστη Τσιαρτσιανίδη στο βιολί και τον Μάνο Ναζλή στα κρουστά, στήνουμε ένα πρόγραμμα απρόβλεπτο. Θα ακούσετε τις «Μέλισσες» και τα «Διόδια», αλλά και ρεμπέτικα, λαϊκά και παραδοσιακά τραγούδια με μια πιο σύγχρονη ματιά.
4) Το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι συνεχίζουν να συγκινούν τις νεότερες γενιές. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται η διαχρονικότητά τους και πώς βλέπετε την εξέλιξή τους σήμερα;
Η διαχρονικότητά τους οφείλεται στην αυθεντικότητά τους.
Το ρεμπέτικο και το καλό λαϊκό τραγούδι γεννήθηκαν μέσα από τα σπλάχνα του λαού, από τη φτώχεια, από τον έρωτα και τον καημό της ξενιτιάς. Αυτά τα συναισθήματα είναι πανανθρώπινα και δεν έχουν ηλικία. Οι νέοι σήμερα, παρόλο που ζουν σε μια ψηφιακή και γρήγορη εποχή, έχουν ένστικτο.
Ψάχνουν το αυθεντικό. Όταν ακούν ένα ρεμπέτικο, νιώθουν αυτή την καθαρότητα. Χαίρομαι βαθιά όταν βλέπω νέα παιδιά στα live μου να τραγουδούν Μάρκο ή Τσιτσάνη με το ίδιο πάθος που τραγουδούν τα σύγχρονα κομμάτια. Η εξέλιξή τους σήμερα είναι ζωντανή, αρκεί να γίνεται με σεβασμό στην πρώτη ύλη και όχι με προχειρότητα.
5) Στην πορεία σας έχετε ερμηνεύσει τραγούδια με έντονο συναισθηματικό και ποιητικό φορτίο. Τραγούδια δικά σας αλλά και μεγάλων δημιουργών όπως του Τσιτσάνη ή του Λάγιου. Με ποια κριτήρια επιλέγετε το ρεπερτόριό σας;
Το μοναδικό μου κριτήριο είναι να με συγκινήσει το τραγούδι, να μιλήσει στην ψυχή μου. Δεν μπορώ να πω ένα τραγούδι αν δεν το νιώσω, αν δεν πιστέψω τα λόγια του γιατί δεν θα το πω καλά. Είτε πρόκειται για τον πλούτο που μας άφησε ο Τσιτσάνης και ο Λάγιος, είτε για νεότερους δημιουργούς, ο στίχος και η μελωδία πρέπει να έχουν εκτόπισμα. Θέλω τα τραγούδια που επιλέγω να έχουν κάτι να πουν στον άνθρωπο που έρχεται να με ακούσει. Αν συγκινήσει εμένα την ίδια την ώρα που το πρωτοακούω, τότε ξέρω ότι μπορώ να το υπερασπιστώ και πάνω στη σκηνή.
6) Στην ερμηνεία σας εκδηλώνετε ένα σπάνιο ηλεκτρισμό που καθηλώνει τον θεατή. Από πού αντλεί η Βελεσιώτου αυτή τη δύναμη; Τα βιώματα; Οι δυσκολίες της ζωής; Η μουσική πορεία;
Σας ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σας.. Νομίζω, είναι ένας συνδυασμός όλων αυτών. Η ζωή μου δεν ήταν πάντα στρωμένη με ροδοπέταλα, πέρασα δυσκολίες, όπως όλος ο κόσμος. Δούλεψα πολλά χρόνια ως δασκάλα, έζησα την καθημερινότητα, μεγάλωσα παιδιά, είδα τη ζωή έξω από τα φώτα της δημοσιότητας.
Όλα αυτά τα βιώματα, οι χαρές, οι απώλειες και οι σταθμοί της πορείας μου, γίνονται αποσκευές. Όταν ανεβαίνω στη σκηνή απλώς ανοίγω αυτές τις αποσκευές και καταθέτω την αλήθεια μου.
Αυτός ο «ηλεκτρισμός» που λέτε, είναι η ενέργεια που παίρνω από τον κόσμο και του την επιστρέφω πίσω διπλάσια. Είναι η ανάγκη μου να επικοινωνήσω ουσιαστικά.
7) Αν μπορούσατε να αφήσετε μία μόνο σκέψη στο κοινό που θα έρθει να σας ακούσει στην Πρέβεζα, ποια θα ήταν;
Να μην αφήνουμε τις δυσκολίες των καιρών να μας απομονώνουν και να μας μαυρίζουν την ψυχή. Να κρατάμε τις καρδιές μας ανοιχτές, να μοιραζόμαστε, να αγαπάμε και να ανταμώνουμε.
Μόνο μέσα από το «μαζί» και την αλληλεγγύη μπορούμε να πάμε μπροστά. Στα τραγούδια μας χωράνε όλα όσα αγαπάμε, ας τα ζήσουμε μαζί λοιπόν την Πέμπτη!