Η πρόσφατη, επικοινωνιακά προβεβλημένη περιοδεία του πολυπληθούς κυβερνητικού κλιμακίου στις Περιφερειακές Ενότητες της Ηπείρου άφησε πίσω της, για ακόμη μία φορά, μια μακρά λίστα από υποσχέσεις “θα” και εξαγγελίες για σχέδια εκατομμυρίων.
Εμείς όμως γνωρίζουμε καλά την απόσταση που χωρίζει την εικονική πραγματικότητα των πολυτελών πολιτικών γραφείων από την σκληρή καθημερινότητα των πολιτών. Σε μια περίοδο που η ελληνική περιφέρεια δοκιμάζεται σκληρά, η ανάγκη για μια ριζική επαναφορά της πολιτικής στην υπηρεσία του πολίτη καθίσταται πιο επιτακτική από ποτέ. Όσοι υπηρετούμε την Τοπική Αυτοδιοίκηση στην Ήπειρο και βρισκόμαστε καθημερινά στην πρώτη γραμμή, δίπλα στους παραγωγούς, τους επαγγελματίες και τις οικογένειες της περιοχής μας γινόμαστε μάρτυρες μιας ακραίας αντίφασης. Από τη μία πλευρά, οι επίσημες κυβερνητικές εκθέσεις και τα κεντρικά μέσα ενημέρωσης θριαμβολογούν για τη σταθερότητα των οικονομικών μεγεθών και τους ρυθμούς ανάπτυξης. Από την άλλη πλευρά η ίδια η ζωή στις πόλεις και στα χωριά μας αποτυπώνεται ακριβώς το αντίθετο: οι αριθμοί και οι δείκτες ευημερούν αλλά η Ηπειρώτικη κοινωνία (και γενικά όλη η Ελληνική επικράτεια) φτωχαινει δραματικά.
Η αυτοαποκαλούμενη “κυβέρνηση των αρίστων” αντί να φέρει αποτελέσματα υπέρ της πλειοψηφίας της κοινωνίας, δημιουργεί νέα αδιέξοδα και λειτουργεί προκλητικά υπέρ των λίγων και των δικών της συμφερόντων. Την ίδια στιγμή, η κοινωνία αδυνατεί πλέον να αντεπεξέλθει στις στοιχειώδεις απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής. Η συνεχιζόμενη ακρίβεια και ο πληθωρισμός δημιουργούν έμμεσους, άδικους και αντικοινωνικους φόρους οι οποίοι εξανεμίζουν καθημερινά την αγοραστική δύναμη των μισθωτών και των συνταξιούχων.
Η απάντηση του κεντρικού κράτους σε αυτή την πρωτοφανή κρίση εξαντλείται με την επιδοματικη πολιτική τών “pass” επιβίωσης. Αυτά τα μέτρα όμως δεν χτυπούν τό πρόβλημα στην ρίζα του. Αντίθετα, συντηρούν μια λογική εξάρτησης με προεκλογικά “φιλοδωρήματα” αφήνοντας ανέπαφα τα καρτέλ στην ενέργεια και την αισχροκέρδεια των μεσαζόντων.
Για την Ήπειρο, ωστόσο, το πρόβλημα λαμβάνει υπαρξιακές διαστάσεις. Η ακρίβεια λειτουργεί πλέον ως ο κύριος παράγοντας ερήμωσης της υπαίθρου μας.
Η πτηνοτροφία και η κτηνοτροφία που αποτελούν τον βασικό παραγωγικό πυλώνα της περιοχής γονατίζουν κάτω από το δυσβάσταχτο ενεργειακό κόστος και τις τιμές των ζωοτροφών (και τίς ασθένειες των αιγοπροβάτων). Παράλληλα οι κάτοικοι στους ορεινούς όγκους των Κεντρικών Τζουμέρκων, των Ραδοβιζιων και άλλων περιοχών της Ηπείρου έρχονται αντιμέτωποι με το τεράστιο κόστος θέρμανσης. Όταν το πετρέλαιο και η ενέργεια μετατρέπονται σε είδη πολυτελείας, η εγκατάλειψη των χωριών μας είναι αναμενόμενη. Την ίδια στιγμή το κεντρικό κράτος μετακυλίει διαρκώς αρμοδιότητες στις Περιφέρειες και στους Δήμους χωρίς να τους χρηματοδοτεί ανάλογα. Δυστυχώς, διαπιστώνω με ανησυχία ότι αυτή την ίδια αντιλαϊκή πολιτική, που εφαρμόζει η κυβέρνηση, έρχεται να την αντιγράψει και να την εφαρμόσει η σημερινή διοίκηση της Περιφέρειας Ηπείρου. Αντί η Περιφέρεια να λειτουργήσει ως ασπίδα προστασίας για τους πολίτες, να διεκδικήσει πόρους και να αναπτύξει ένα ισχυρό, αυτόνομο κοινωνικό δίκτυο ασφαλείας, ευθυγραμμίζεται με τις κεντρικές επιλογές.Ακόμα και η δημόσια υγεία στην Ήπειρο από τα περιφερειακά ιατρεία μέχρι τα νοσοκομεία, στην Άρτα στην Πρέβεζα αλλά και στα Γιάννενα υποβαθμίζονται λόγω ελλείψεων, μετατρέποντας την υγεία σε ένα ακόμα οικονομικό βάρος για τους πολίτες της περιφέρειας. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, ως Περιφερειακός Σύμβουλος θα παλεύω με όλες τις δυνάμεις μου για να εφαρμοστεί μια πολιτική που θα ευημερούν οι συνάνθρωποι μας και όχι οι αριθμοί. Μέσα και έξω από το Περιφερειακό Συμβούλιο, θα συνεχίσω να διεκδικώ λύσεις για την καθημερινότητα των συμπολιτών μου να αναδεικνύω τά προβλήματα της περιοχής. Είναι η ώρα για μια μεγάλη προοδευτική πολιτική αλλαγή.
Η χώρα και η ύπαιθρος δεν χρειάζονται άλλα “pass” επιβίωσης, αλλά μια στρατηγική που νά συγκρούεται με τα μεγάλα συμφέροντα, να μειωθούν μόνιμα οι έμμεσοι φόροι στα βασικά αγαθά και στα καύσιμα, με αύξηση των μισθών και στήριξη στον πρωτογενή τομέα με ειδικά περιφερειακά κριτήρια. Η διέξοδος από την συνεχιζόμενη κρίση απαιτεί μια νέα διακυβέρνηση που θα επαναφέρει την κοινωνική δικαιοσύνη και θα βάλει τις ανάγκες των πολλών πάνω από τα κέρδη των λίγων.