Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Τύρια–Κρανιά Πρέβεζας, μια γωνιά ευλογημένη του Δήμου Ζηρού. Εκεί έκανα τα πρώτα μου βήματα, εκεί έμαθα τι σημαίνει γειτονιά, οικογένεια, αλληλεγγύη. Εκεί βρίσκονται ακόμη οι συγγενείς και οι φίλοι μου, οι άνθρωποι που με διαμόρφωσαν και μου δίδαξαν τις αξίες του μόχθου και της αξιοπρέπειας. Όσα κι αν αλλάξουν στη ζωή μου, η καρδιά μου θα χτυπά πάντα στον τόπο που με ανέθρεψε.
Ο Ζηρός δεν είναι απλώς ένας διοικητικός χάρτης. Είναι οι μνήμες από τα πανηγύρια του καλοκαιριού, οι ήχοι του κλαρίνου στις πλατείες, τα έθιμα που περνούν από γενιά σε γενιά. Είναι οι ιστορίες των παππούδων μας γύρω από το τζάκι, οι γυναίκες που κράτησαν όρθια τα σπίτια στα δύσκολα χρόνια, οι άνδρες που δούλεψαν στα χωράφια, στα ξενιτεμένα εργοστάσια ή στα καράβια για να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά τους. Είναι η ελληνική οικογένεια που, με στερήσεις και θυσίες, στήριξε, μεγάλωσε και σπούδασε τα παιδιά της, επενδύοντας στη γνώση ως μέσο προόδου.
Στα χωριά μας μάθαμε να ζούμε με απλότητα, αλλά και με βαθιά αίσθηση ευθύνης. Οι άνθρωποι του μόχθου δεν περίμεναν εύκολες λύσεις. Με ιδρώτα και επιμονή καλλιέργησαν τη γη, φρόντισαν τα κοπάδια, δημιούργησαν μικρές επιχειρήσεις. Το χωράφι, το αμπέλι, η κτηνοτροφία δεν ήταν απλώς επαγγέλματα· ήταν τρόπος ζωής. Ήταν δεσμός με τον τόπο.
Ωστόσο, ο Δήμος Ζηρού, όπως και τόσες άλλες επαρχιακές περιοχές της χώρας, αντιμετωπίζει σήμερα σοβαρές προκλήσεις. Η πληθυσμιακή συρρίκνωση είναι εμφανής. Οι νέοι φεύγουν αναζητώντας εργασία και προοπτικές στα μεγάλα αστικά κέντρα ή στο εξωτερικό. Τα σχολεία λιγοστεύουν, οι υπηρεσίες υποβαθμίζονται, η καθημερινότητα γίνεται δυσκολότερη για τους ηλικιωμένους που μένουν πίσω.
Τα προβλήματα των υποδομών είναι υπαρκτά: οδικά δίκτυα που χρειάζονται βελτίωση, αγροτική οδοποιία που δυσκολεύει την πρόσβαση στις καλλιέργειες, ανάγκη για σύγχρονες ψηφιακές υποδομές ώστε να μπορούν οι επιχειρήσεις και οι νέοι επαγγελματίες να δραστηριοποιηθούν από τον τόπο τους. Παράλληλα, οι παραγωγοί πιέζονται από το αυξημένο κόστος, τις χαμηλές τιμές και τον διεθνή ανταγωνισμό, ενώ οι ηλικιωμένοι συμπολίτες μας χρειάζονται πιο ουσιαστική κοινωνική μέριμνα και φροντίδα.
Κι όμως, μέσα σε αυτές τις δυσκολίες, υπάρχουν λύσεις. Η επιστροφή των νέων στον τόπο τους δεν είναι ουτοπία. Μπορεί να γίνει πραγματικότητα με στοχευμένες πολιτικές: ενίσχυση της τοπικής επιχειρηματικότητας, κίνητρα για νεοφυείς αγροτικές και κτηνοτροφικές μονάδες, αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και της τηλεργασίας. Η δημιουργία σύγχρονων υποδομών – οδικών, ψηφιακών και ενεργειακών– μπορεί να μετατρέψει τον Ζηρό σε έναν ελκυστικό τόπο διαβίωσης και εργασίας.
Η στήριξη των παραγωγών με τεχνική καθοδήγηση, πρόσβαση σε χρηματοδοτικά εργαλεία και προώθηση των τοπικών προϊόντων μπορεί να δώσει νέα πνοή στην τοπική οικονομία. Ο αγροτουρισμός και η ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς της περιοχής μπορούν να αποτελέσουν μοχλό ανάπτυξης, προσελκύοντας επισκέπτες και δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας. Παράλληλα, η ενίσχυση των κοινωνικών δομών για τους ηλικιωμένους, με προγράμματα κατ’ οίκον φροντίδας και ενεργή συμμετοχή τους στην κοινωνική ζωή, αποτελεί ζήτημα σεβασμού και ευγνωμοσύνης προς εκείνους που κράτησαν τον τόπο όρθιο.
Το μέλλον του Δήμου Ζηρού δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο σε αποφάσεις «από τα πάνω». Χρειάζεται η δράση και η κινητοποίηση των ίδιων των πολιτών. Χρειάζεται συλλογικότητα, διάλογος, συνεργασία. Όταν οι άνθρωποι ενός τόπου πιστέψουν στις δυνάμεις τους, μπορούν να αλλάξουν την πορεία του. Οφείλουμε να το πράξουμε άμεσα, χωρίς άλλες αναβολές και αναστολές, αποδεικνύοντας την αξία μας. Για εμάς τους ίδιους, για χάρη των μελλοντικών γενεών. Οι τύχες μας είναι στα χέρια μας. Και όπως τονίζει ο Πλάτωνας στην Πολιτεία η αδιαφορία για τα κοινά οδηγεί στο να αποφασίζουν για εμάς ανάξια άτομα, αποτελώντας έτσι την τιμωρία της αποχής.
Πιστεύω βαθιά ότι ο Ζηρός μπορεί να ξαναγίνει τόπος ευκαιριών. Ένας τόπος όπου τα παιδιά θα επιστρέφουν όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή. Όπου η παράδοση θα συνυπάρχει με την καινοτομία. Όπου οι αξίες της οικογένειας, της αλληλεγγύης και της εργασίας θα αποτελούν τη βάση για ένα βιώσιμο και αισιόδοξο αύριο. Ως γέννημα θρέμμα αυτού του τόπου, κουβαλώ μέσα μου αυτή την πίστη. Και είμαι βέβαιος ότι, με ενότητα, σχέδιο και επιμονή, ο Δήμος Ζηρού μπορεί να γράψει ένα νέο, ελπιδοφόρο κεφάλαιο στην ιστορία του. Ένα κεφάλαιο που θα στηρίζεται στις ρίζες του, αλλά θα κοιτάζει με θάρρος και αυτοπεποίθηση το μέλλον.