”Αναμφίβολα, ο μακαριστός Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης, κυρός Μελέτιος, υπήρξε μια τεράστια προσωπικότητα του εκκλησιαστικού γίγνεσθαι, που διακόνησε την τοπική μας Μητρόπολη επί 32 συναπτά έτη.”
Ήταν τεράστιο ευτύχημα και θείο δώρο, η επιλογή και έλευση του Γέροντος Μελετίου, να ποιμάνει την μικρή αλλά ιστορική Ιερά Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης, σε μια ταραχώδη εποχή, στα τέλη της δεκαετίας του 70. Αναλαμβάνοντας την συγγραφή αυτού του δύσκολου αλλά θελκτικού εγχειρήματος, για το βίο και το έργο του μακαριστού μας Μητροπολίτη, κυρού Μελετίου, θεωρώ αφενός τεράστια την ευθύνη και το βάρος που επωμίζομαι στις πλάτες μου, κρίνοντας την ελαχιστότητά μου πολύ μικρή να μιλήσω για αυτόν, αφετέρου τεράστια την τιμή, να αναφερθώ σε έναν ογκόλιθο της εκκλησιαστικής ζωής του τόπου μας.
Ο μακαριστός Γέροντάς μας Μελέτιος, υπήρξε ένας εξαίρετος και διακεκριμένος Ιεράρχης που έζησε, περπάτησε και μεγαλούργησε πάνω στα ίχνη του Χριστού και των μεγάλων Πατέρων και Διδασκάλων της Εκκλησίας μας. Άφησε ένα βαθύ εκκλησιαστικό αποτήμα και ανεξίτηλη τη σφραγίδα του, στο πέρασμά του από οποιαδήποτε θέση, του ανατέθηκε. Παραμένει στη μνήμη της Εκκλησίας ως μια πάνσεπτος μορφή, αφοσιωμένη στον θεό, τον λαό, την Πολιτεία και την πατρίδα μας. Πολλά έχουν γραφτεί για την προσωπικότητά του και το έργο του. Η σχεδόν βιβλική, πατερική μορφή του, προσωποποιεί την προσφορά και το έργο της Εκκλησίας.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης, κυρός Μελέτιος, υπήρξε κληρικός που συνδύαζε σοφία, αρετή και αγιότητα. Τον διέκρινε, παντού και πάντοτε, η σεμνότητα, η ιεροπρέπεια και η αρχοντιά. Κινούνταν μέσα σε ένα κλίμα απλότητας, σύνεσης, ελευθερίας, αλήθειας και υπέρμετρης αγάπης προς όλους. Είχε έναν πλούτο πνευματικό, ένα πνευματικό ύψος, πλάτος και βάθος και σε συνέπαιρνε με τη διακριτική ευστροφία του, τα χαριτωμένα λογοπαίγνιά του και το πηγαίο χιούμορ του, που συνδύαζε σοβαρότητα, έλεγχο και μετάδοση οικοδομητικού μηνύματος.
Όλες οι συζητήσεις του είχαν βάση τα Βιβλικά και Πατερικά κείμενα και σκοπό την πνευματική αφύπνιση. Δεν έμενε ποτέ στα φαινόμενα και στην επιφάνεια, αλλά εισχωρούσε πάντοτε στο βάθος. Δεν έμενε ποτέ “στο γράμμα που σκοτώνει”, αλλά προχωρούσε στο “πνεύμα που ζωοποεί”. Δε νοιαζόταν για τα “έξω”, αλλά για τα “μέσα”. Ποια θεωρούσε ότι είναι τα μεγαλύτερα και πιο σημαντικά εφόδια εν ζωή; Η μελέτη και η προσευχή. Δίδασκε ότι χωρίς αυτά τα δύο δεν μπορεί ο άνθρωπος να προοδεύσει και να προκόψει πνευματικά. Επίσης ήταν πολύ φιλακόλουθος, επικαλούνταν συνεχώς την Παναγία (έλεγε ότι είναι η Μητέρα όλων μας) και καλλιεργούσε τη νοερά προσευχή. Ήταν λιτοδίαιτος και άκρως ασκητικός. Τηρούσε απαρέγκλιτα όλες τις νηστείες με μεγάλη αυστηρότητα και θεωρούνταν ένα πρότυπο ασκητικού Ιεράρχη με απαράμιλλο ήθος. Διακρίθηκε ως χαρισματικός ιεροκήρυκας, ήταν πρύτανης του λόγου και χειριζόταν τον λόγο αριστοτεχνικά. Χρησιμοποιούσε εκφράσεις και νοήματα υψηλού επιπέδου με έναν ξεκάθαρο, απλό, βαθύ και κατανοητό τρόπο. Υπήρξε, κατά γενική ομολογία, μαγνήτης πνευματικός, που είχε κάτι γνήσιο και αυθεντικό. Ήταν πρώτα και πάνω από όλα παπάς και επίσκοπος. Η μεγαλύτερη χαρά του ήταν να συναντιέται και να κοινωνεί με το Χριστό, μέσα στη Θεία Λειτουργία. Εκεί, μεταμορφωνόταν σε έναν φλογερό εκπρόσωπο του Χριστού επί της γης. Αυτή ήταν η πρώτη και η μεγαλύτερη πηγή δύναμης, αγιασμού, φωτισμού και υπομονής για να μπορεί να σταθεί όρθιος. Κατά τη θεία Λειτουργία ιερουργούσε με τη συνηθισμένη του ιεροπρέπεια. Όταν συνέβαινε αυτό, οι πιστοί παρατηρούσαν τα δακρυσμένα μάτια του Επισκόπου, όταν έβγαινε στην Ωραία Πύλη για να αναφωνήσει «Άνω σχώμεν τας καρδίας!».
Το πορτραίτο του Επισκόπου Μελετίου είναι ενδεικτικό της προσωπικότητάς του. Είχε ετοιμότητα πνεύματος, τον διέκρινε η μέγιστη σοβαρότητα σε θέματα πίστεως. Αναγνώριζε τη βαρύτητα του υψηλού αξιώματος του ποιμένος των πιστών και διαδόχου των Αποστόλων, αλλά βάδιζε ταπεινά ανάμεσα στους ανθρώπους, χωρίς καμία προσποίηση. Έδειχνε συμπάθεια και ανεκτικότητα σε όσους συναντούσε στο διάβα της ζωής του. Αποστρεφόταν την πολιτική και οικονομική δραστηριότητα, αλλά τις χειριζόταν με διακριτικότητα και διορατικότητα, με απώτερο σκοπό να οφεληθεί πνευματικά ο λαός. Κύρια αποστολή του ως παπάς και μετά ως Επίσκοπος ήταν να μιμηθεί τον Χριστό στον ρόλο του πατέρα της τοπικής Εκκλησίας. Έλεγε χαρακτηριστικά: «θα είμαι ένας εργάτης της Βασιλείας του Θεού», εργαζόμενος ως ένας πιστός υπηρέτης του Χριστού. Ήταν αδιαμφισβήτητα, ένας άοκνος πρεσβευτής του Χριστού στην επίγεια ζωή, ανοίγοντας πρωτόγνωρους ορίζοντες πνευματικότητας. Πολλοί τον χαρακτήρισαν ως έναν εκρόσωπο του Εκκλησιαστικού Ορθόδοξου θυσιαστηρίου, ως έναν καλό στρατηγό που ήξερε να βάζει το σωστό πρόσωπο στη σωστή θέση, στον σωστό χρόνο. Για αυτό ποτέ δεν έκανε τίποτα στην τύχη, αντιθέτως οι επιλογές του πάντοτε χαρακτηριζόταν από οξυδέρκεια, αυθεντικότητα, ρεαλισμό και διπλωματικότητα. Αρετές ενός εκκλησιαστικού ηγέτη τεράστιου διαμετρήματος όπως ο Μελέτιος, που “επέτρεπε” στον Θεό να εργάζεται δι’ αυτών.
Ο Γέροντάς μας, μόνο ένα πράγμα ζητούσε σε ολόκληρη την διακονία του, την αγιότητα, ώστε αυτή να οδηγήσει και σε άλλη αγιότητα. Στον Επίσκοπο Μελέτιο, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά συνυπήρχαν με σπάνιο τρόπο, κατατάσσοντάς τον σε μια σπουδαία πολυσχιδής προσωπικότητα της Ελλαδικής Εκκλησίας.
Με τον ερχομό του Επισκόπου Μελετίου στη πόλη της Πρεβέζης, στις 28 Μαρτίου του 1980, σηματοδοτήθηκε μια καινούργια εποχή και άνοιξε μια νέα σελίδα για την τοπική μας Μητρόπολη. Ο Μελέτιος κυριολεκτικά μαγνήτισε τα βλέμματα όλων των πιστών. Όσοι τον αντίκρυσαν, τον χαρακτήρισαν ως έναν ασκητή μοναχό στην όψη, όπου η ομοιότητά του με τις μορφές των εικόνων ήταν άκρως εντυπωσιακή. Το πρόσωπο του νέου Επισκόπου, το φώτιζε μια παράξενη λάμψη και μια βαθιά γαλήνη. Η τοπική μας Εκκλησία είχε να δει Επίσκοπο που να εκφράζει τόσο πολύ το μοναχισμό πάρα πολλά έτη. Ο ρόλος που διαδραμάτισε ο τοπικός Επίσκοπος Μελέτιος, στη πνευματική μεταμόρφωση της πόλεως, υπήρξε καταλυτικός σε όλα τα επίπεδα.
Η μεταμόρφωση υπήρξε βαθιά ουσιαστική. Το 1980, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης, αποτελούσε αιτία αμηχανίας για την Ελλαδική Εκκλησία: ήταν εύθραστη από το σκάνδαλο και πνευματικά εγκαταλειμμένη. Η Πρέβεζα βρισκόταν αναμφίβολα στο προσκήνιο του ενδιαφέροντος και γιαυτό ήταν σε μεγάλη αναστάτωση. Ο Μελέτιος αποτέλεσε “το γιατρικό στις ανοικτές πληγές” του ποιμνίου της Μητροπόλεως.
Πολλά χρόνια αργότερα, η τοπική μας Μητρόπολη, κατέχει πλέον μια ξεχωριστή θέση στις πιο σοβαρές και καλοσυντηρημένες Μητροπόλεις της Ελλαδικής Εκκλησίας, φέροντας τη σφραγίδα του μακαριστού μας γέροντα Μελετίου και όλων των πνευματικών του τέκνων.
Ο Άγιος Νικοπόλεως είδε το φως της ζωής στις 28 Σεπτεμβρίου 1933, στο χωριό Αλαγονία της Μεσσηνίας. Ήταν το τρίτο παιδί από τα ένδεκα αδέρφια και προερχόταν από ευσεβείς γονείς. Η πνευματικότητα των συγχωριανών του επέδρασε αποφασιστικά στον νεαρό τότε Μελέτιο. Στο χωριό έμεινε μέχρι 13 ετών. Μετέπειτα, μεταπήδησε στην Αθήνα όπου τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο και το Λύκειο. Σπούδασε Θεολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το ενδιαφέρον του για την Εκκλησία, στα χρόνια της εφηβείας, ήταν μικρό. Δεν πέρασε όμως πολύ καιρός, και στα 16 του έτη ήρθε η στιγμή της μεταστροφής του σε μια ζωή αφιερωμένη στο Χριστό. Καταλυτικό ρόλο σε αυτό διαδραμάτισε ο Άγιος Αθανάσιος, τον οποίο ο Μελέτιος αποκαλεί πνευματικό του πατέρα, θεωρώντας οτι η συμβολή του ήταν καίρια, στην απόφασή του να γίνει μοναχός. Ο Μελέτιος εκάρη μοναχός την 28η Δεκεμβρίου 1954, σε ηλικία 21 ετών, στο Μοναστήρι της Βελανιδιάς, κοντά στην Καλαμάτα. Η περίοδο αυτή ήταν μια περίοδος ασκήσεως του νεαρού Μελετίου στη μοναστική ζωή. Όσο ήταν στο μοναστήρι, είχε χειροτονηθεί διάκονος. Το 1957, έφυγε απο το Μοναστήρι με προορισμό την Καλαμάτα, για να διακονήσει την τοπική Μητρόπολη. Από το 1957-1967 ο Μελέτιος ήταν ιεροκήρυκας στις ενορίες της Μητροπόλεως Μεσσηνίας, όπου κήρυττε τον λόγο του Θεού. Ο πατήρ Μελέτιος είχε γίνει ευρέως γνωστός για την ποιότητα των ομιλιών του και παρότι ήταν πολύ λεπτός με φωνή σχετικά αδύναμη, μιλούσε με πάθος, ανεβάζοντας πολλάκις τον τόνο και το ηχόχρωμα της φωνής του, σχεδόν φώναζε. Το περιεχόμενο των λόγων του αφορούσε πάντα το Ευαγγέλιο του Χριστού, ειπωμένο με απλά κατανοητά λόγια. Στην Καλαμάτα, ήρθε σε επαφή με δύο λόγιους της τοπικής Εκκλησίας, τεράστιου εκκλησιαστικού κύρους, με πολύ μεγάλη φήμη, που αποτέλεσαν τους μέντορες του πατήρ Μελετίου, διαμορφώνοντας την προσωπικότητα και την ευρύτητα της πνευματικής του σκέψεως. Αυτοί ήταν οι Αρχιμανδρίτες Ιωήλ Γιαννακόπουλος και Αγαθάγγελος Μιχαηλίδης. Από αυτές τις ανεξάντλητες πηγές αγιοσύνης και εκκλησιαστικής αρετής, ο Μελέτιος έμαθε τη σημασία της απλότητος, της ταπεινώσεως και της συμπάθειας, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τις αμαρτίες των άλλων. Από αυτούς τους δύο πνευματικούς του πατέρες, είχε πάμπολλες επιρροές, που συνέθεσαν ένα πολυποίκιλο μείγμα που περιγράφουν το εκκλησιαστικό ήθος του Μελετίου. Με κύρια φιλοσοφία το εξής μοτίβο: ήταν ηγέτης μεταξύ των ιεραρχών, αλλά κάπως απομονωμένος από την εκκλησιαστική και κυβερνητική πολιτική, ο πρώτος μεταξύ των ιερέων, αλλά και ο μοναχός που προτιμά την αφάνεια και την αυτοθυσία. Το 1968, μεταπήδησε στην Αθήνα και υπηρέτησε στην Ιερά Σύνοδο, ως υπεύθυνος γραμματέας των Διορθοδόξων και Διεκκλησιαστικών Σχέσεων της Ιεράς Συνόδου της Ελλαδικής Εκκλησίας. Παρέμεινε στη θέση αυτή για δώδεκα χρόνια, μέχρι τη στιγμή που χειροτονήθηκε Επίσκοπος Νικοπόλεως και Πρεβέζης, το 1980. Ο Αρχιμανδρίτης Μελέτιος, τοποθετήθηκε σε μια πολύ σημαντική θέση, ως ένας άτυπος Υπουργός Εξωτερικών της Εκκλησίας της Ελλάδος. Εκεί ανέλαβε το πιο πολιτικό από όλα τα καθήκοντα της Εκκλησίας (τον οικουμενικό διάλογο). Στην Αθήνα, είχε μια ενορία, τον άγιο Ελευθέριο, στο Γκύζη, πλησίον της λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Κατά την περιόδο της παραμονής του στην Αθήνα, δημιουργήθηκε γύρω από τον Αρχιμανδρίτη Μελέτιο, ένας κύκλος πνευματικών του παιδιών. Συγκεκριμένα στα μέσα της δεκαετίας του 70, μια ομάδα αφοσιωμένων πνευματικών του τέκνων, περιέβαλαν τον Μελέτιο τον οποίο είχαν για πνευματικό πατέρα. Το 1979, ο πατήρ Μελέτιος, με 12 από τα πνευματικά του τέκνα, ταξίδεψαν στο Άγιο Όρος, για να βρούν μόνιμη διαμονή στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου. Όμως, δεν ήταν θέλημα Θεού, μιας και τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Έτσι ο Μελέτιος αντί να αποσυρθεί από την εγκόσμια ζωή της Εκκλησίας, τοποθετήθηκε στον ίδιο τον πυρήνα της, ως επικεφαλής μιας κατατρεγμένης Μητροπόλεως, που βρισκόταν στο προσκήνιο των εξελίξεων.
Έτσι στις 26 Φεβρουαρίου του 1980, ο Μελέτιος ανακηρύχθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως ο επόμενος Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης. Η χειροτονία έλαβε χώρα, στην ενορία του, στον άγιο Ελευθέριο Γκύζη. Μετά τη χειροτονία, ο νεοκλεγείς Επίσκοπος, εκφώνησε τον χειροτονητήριο λόγο του, όπου εκεί έδωσε με σαφήνεια, το στίγμα των προθέσεών του για τον τρόπο που θα διακονούσε την νέα του Επισκοπή – με απώτερο σκοπό την σταδιακή πνευματική μεταμόρφωση της.
Ένα νέο κεφάλαιο άνοιξε για την πνευματική ζωή του λαού της Πρεβέζης, με την έλευση του Μητροπολίτου Μελετίου να αντιμετωπίζεται με ενθουσιασμό αλλά και με σκεπτικισμό, λόγω των όσων είχαν προηγηθεί. Κατά τον ενθρονιστήριο λόγο του, αίσθηση προκάλεσε σε όλο το ευσεβές πλήθος, η πραότητα, η σεμνότητα και κυρίως η ταπεινότητα και το ήθος του νέου ποιμενάρχη. Κύριος στόχος του ήταν η σωτηρία του νέου του ποιμνίου και όχι η απόδοση ευθυνών – σφαλμάτων του παρελθόντος. Η βασική αρχή θεώρησης του Μελετίου ήταν ότι, η ίαση και η σωτηρία θα ερχόταν μόνο, εάν ο καθένας μας αφοσιωθεί ολόψυχα και μιμηθεί τον ίδιο τον Χριστό. Έλεγε χαρακτηριστικά, ότι ο ρόλος του Επισκόπου, είναι να μιμείται τον Χριστό, όχι στη δόξα αλλά στην οδύνη. Ο σωστός Επίσκοπος πάσχει για τον λαό και για την σωτηρία του. Σήμα κατατεθέν ενός Επισκόπου δεν είναι το σκήπτρο του, αλλά η πρόθυμη αποδοχή της ατιμίας που μπορεί να του επιφυλάσσει ο κόσμος. Στον ενθρονιστήριο λόγο του, κατέστησε με σαφήνεια ότι ο “σταυρός” του, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης, δεν θα ήταν χρυσός, αλλά θα έφερνε καρφιά και στίγματα από αίμα, για τη σωτηρία όλων. Ο Επίσκοπος Μελέτιος έλεγε στους πιστούς, όχι τι θα έκανε, αλλά ποιος θα ήταν. Διαβεβαίωνε πως δεν είχε έρθει να εφαρμόσει κανένα πρόγραμμα για την Πρέβεζα. Αντίθετα, προχώρησε με σθένος στην επίτευξη κάποιων ζωτικών στόχων, για την πλήρη πνευματική ανοικοδόμηση της Μητροπόλεως. Οι στόχοι ήταν οι εξής: Να αποκατασταθεί η πνευματική ακεραιότητα και αυθεντικότητα του κλήρου, να αποκατασταθεί η εκκλησιαστική εμπειρία στην πνευματική, παραδοσιακή και αισθητική δόξα της, να δομηθούν πεδία αλληλο-περιχωρήσεως Εκκλησίας και λαού, να διαπαιδαγωγηθεί πνευματικά ο λαός και να αναπτυχθεί ο μοναχισμός στην περιοχή. Πραγματικά επρόκειτο για ένα επαναστατικό εκκλησιαστικό μανιφέστο, που έφερνε φαρδιά – πλατιά τη σφραγίδα του Μητροπολίτου Μελετίου.
Ο Γέροντάς μας έδωσε πολύ μεγάλη έμφαση στη συχνότερη θεία κοινωνία εκ μέρους του ποιμνίου, συμμετέχοντας ενεργά στη θεία Λειτουργία, εδραίωσε τη λειτουργική ζωή της εκκλησίας στον κεντρικό πυρήνα της κοινωνικής ζωής των κατοίκων. Αυτό ήταν το λεγόμενο “παιδαγωγικό πρόγραμμα” του Επισκόπου Μελετίου, που βασιζόταν στο κήρυγμα της θείας Λειτουργίας. Μέσα από την πολυσχιδής δράση του Επισκόπου Μελετίου, μέσα στην Εκκλησία, φανερώνονται κάποιες βασικές αρχές, μέσω των οποίων ο σύγχρονος κόσμος μπορεί να οικειοποιηθεί την Ορθόδοξη πίστη.
Ο Μελέτιος υπήρξε γλωσσομαθέστατος. Γνώριζε πολύ καλά Ελληνικά, Ρωσικά, Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Βουλγαρικά, Σερβικά και Ρουμανικά. Ήταν συγγραφέας πολλών αξιόλογων βιβλίων, με κορυφαίο του έργο, για το οποίο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών, ήταν «Η Έ Οικουμενική Σύνοδος». Η μελέτη αυτή, αποτέλεσε μεγάλη συμβολή στην ελληνόγλωσση θεολογική επιστήμη. Άλλα έργα του: «Είναι οι ρασοφόροι συμφορά του Έθνους;», «Τί είναι ο Χριστός;», που τιμήθηκε το 2000 ως ένα από τα καλύτερα βιβλία που γράφτηκε για το πρόσωπο του Χριστού, και το βιβλίο «Αγιολογία». Έγραψε πλήθος βιβλίων, αγιολογικού και εκκλησιαστικού περιεχομένου, όπως και τα πνευματικά του τέκνα – οι μοναχοί του, με στόχο την εκπαίδευση των ανθρώπων στα θέματα της πίστεως τους. Ξεχωριστό ενδιαφέρον για τον Επίσκοπο και των μοναχών που τον πλαισίωναν, αποτέλεσε η κατήχηση των νέων. Ακόμη εγκαθίδρυσε την πνευματική πατρότητα, αλλάζοντας άρδην και αναβαθμίζοντας πλήρως το μυστήριο της εξομολογήσεως. Ιδιαίτερη μνεία, πρέπει να γίνει στις μεταφράσεις του, στη νεοελληνική, των Ευαγγελίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας (κατά Ματθαίον και κατά Ιωάννην), κείμενα Πατέρων της Εκκλησίας, και Μεγάλων Ρώσων Θεολόγων της Διασποράς. Μετέφρασε επίσης στα ελληνικά βίους και νουθεσίες μεγάλων ρώσων πνευματικών πατέρων (Στάρετς).
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης, κυρός Μελέτιος, επιτέλεσε τα εξής σημαντικά έργα: Υπήρξε κτήτορας της Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλιού και Τιμίου Προδρόμου στα Φλάμπουρα και ανακαινιστής της Ιεράς Μονής Αγίου Δημητρίου Ζαλόγγου, μοναστηριών, που επάνδρωσε με εκλεκτές συνοδείες πνευματικών του παιδιών. Το Νοέμβριο του 1991, είχαμε την αποπεράτωση του έργου κατασκευής του μοναστηριού Προφήτου Ηλιού στα Φλάμπουρα. Εκεί στεγάστηκε η αδερφότητα των μοναχών που αποτέλεσε μια πραγματικά σπουδαία κοιτίδα Ορθοδοξίας, σε ολόκληρη την Ήπειρο και όχι μόνο. Ο Μελέτιος υπήρξε δημιουργός πολλών Πνευματικών Κέντρων στην Πρέβεζα, Φιλιππιάδα, θεσπρωτικό και Νεοχώρι Άρτας. Βασικός του σκοπός και όραμά του, κλήρος και λαός να είναι μαζί-ένα αδιάσπαστο και ενιαίο σύνολο. Αυτό θα επιτυγχάνοταν με την ίδρυση πολλών Πνευματικών Κέντρων ανά την επικράτεια της Μητροπόλεως. Ο Μελέτιος υπήρξε κτήτορας και ανακαινιστής πολλών εκκλησιών και του Γηροκομείου Πρεβέζης. Σπουδαίο ήταν το πολυσήμαντο και πολυποίλλο συγγραφικό του έργο, η μεγάλη κοινωνική προσφορά του, η εξύψωση του κύρους του κλήρου της Μητροπόλεως και η ουσιαστική καίρια συμβολή του σε διάφορες διακονίες και αποστολές της Εκκλησίας. Ήταν τεράστιος ο σεβασμός και η αναγνώριση στο πρόσωπο του Γέροντα Μελετίου, από όλους του εκκλησιαστικούς κύκλους. Χαρακτηριστικά ήταν τα λόγια ενός μοναχού, που έλεγε: «Ο διάβολος νόμιζε ότι κατέστεφε το παν, αλλά ο Θεός έστειλε τον Μελέτιο για να αποκαταστήσει το κύρος της ιεροσύνης». Αλλά και τα λόγια ενός πνευματικού του τέκνου, που ιερουργεί σε ιερό ναό της Πρεβέζης αυτή την περίοδο, που αναφέρει:
«Η σημαντικότερη προσφορά του Μελετίου ήταν ο ίδιος ο ευατός του, γιατί ήταν κύρηκας της Βασιλείας του Θεού, που έδειχνε την ουσία της πίστης και της αληθινής ζωής».
Ο Μητροπολίτης Μελέτιος, απεβίωσε στο Μοναστήρι του Προφήτου Ηλιού, στα Φλάμπουρα Πρεβέζης, τα ξημερώματα της 21ης Ιουνίου του 2012, σε ηλικία 79 ετών. Ετάφη στον αύλειο χώρο του ιερού ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στις 23 Ιουνίου 2012, όπου έλαβε χώρα η εξόδιος ακολουθία, προεξάρχοντος του μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου και παρουσία 18 Μητροπολιτών και 4 επισκόπων.
Αυτός ήταν ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης, κυρός Μελέτιος, ο ιεράρχης των έργων, της πνευματικότητας, της αγιοσύνης, των μεγάλων τομών και ριξικέλευθων μεταρρυθμίσεων στο χώρο της εκκλησίας. Ο χαρισματικός ιεράρχης που αποτέλεσε για πολλούς, ένα σημείο αναφοράς ως πνευματικός φάρος, που φώτιζε τις καρδιές όλων των συνανθρώπων του. Με βάση το θεάρεστο βίο του, την πρωτόγνωρα ακτινοβόλα προσωπικότητά του, το τεράστιο και καινοτόμο ποιμαντικό του έργο, και την διεθνή αναγνώριση που έλαβε, έκαναν πολλούς να τον θεωρούν μία από τις αγιασμένες μορφές της σύγχρονης εκκλησιαστικής ζωής του τόπου μας. Τιμή και τεράστια ευγνωμοσύνη αποδίδουμε στον αοίδιμο ιεράρχη. Θα τον μνημονεύουμε εις τους αιώνες. Νιώθουμε την παρουσία του συνεχώς κοντά μας, ως ζωντανό θεμέλιο της Ιεράς μας Μητροπόλεως. Προσκυνούμε τον σεπτό του τάφο, πίσω από το ιερό βήμα του ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Ας έχουμε όλοι μας, την ευχή και την ευλογία του. Είμαστε βέβαιοι ότι ο Θεός του έχει αποδώσει, κατά τα αγαθά έργα του, τον άρρητο «στέφανον της ζωής», ότι τον έχει κατατάξει «εν χώρα ζώντων και σκηναίς δικαίων» και τον έχει ήδη καταστήσει λειτουργό στο επουράνιο θυσιαστήριο, μετά των αγίων πατέρων και των μακαρίων ιεραρχών.
Ιστορικός