Τι σηματοδοτεί η πρόσφατη απόφαση του δικαστηρίου στην Καρδίτσα για εσάς και την οικογένεια σας αλλά και για τα θύματα της αστυνομικής βίας στην χώρα μας;
Η απόφαση σηματοδοτεί για μένα, αλλά και για όλα τα θύματα αστυνομικής βίας, την πεποίθηση αλλά και την απόδειξη, ότι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος αρκεί να δίνεται.
Για μένα και την οικογένειά μου η απόφαση είναι ιστορική δικαίωση για το παιδί μας τον Βασίλειο. Σημαίνει λύτρωση, ανακούφιση, επιστροφή στο πένθος καθώς και την συνεπαγόμενη από αυτό αποφόρτιση.
Πώς βρίσκατε όλο αυτό ο διάστημα τη δύναμη να συνεχίζετε τον αγώνα για τη δικαίωση της μνήμης του Βασίλειου ;
Δεν γνωρίζω αν αυτό είναι δύναμη κι αν την είχα. Σίγουρα όμως είναι ψυχικά αποθέματα που κανένας άνθρωπος δεν γνωρίζει ότι τα διαθέτει. Όταν όμως χάσει ένας γονιός το παιδί του και μάλιστα κατ αυτόν τον άδικο τρόπο, τότε ορθώνονται μέσα του, όλες εκείνες οι δυνάμεις, που σε ωθούν να σφίξεις τη γροθιά και να πεις : τώρα μόνο αγώνας για δικαίωση, καμία υποχώρηση, κανένας δισταγμός, κανένας φόβος. Τίποτα από όλα αυτά. Μόνο μπροστά, μόνο στο στόχο της δικαίωσης.
Και ξαφνικά ανακάλυψα ότι σ αυτό τον αγώνα δεν είμαστε μόνοι, αλλά έχουμε την τεράστια υποστήριξη του κινήματος και της κοινωνίας.
Και το συμπέρασμα είναι ότι οι άνθρωποι και οι κοινωνίες με την αλληλεγγύη προχωρούν μπροστά.
Και να που αυτός ο αγώνας επέφερε αποτελέσματα. Ένοχοι οι πέντε από τους έξι κατηγορούμενους αστυνομικοί και δικαίωση για το παιδί μας.
Ο αγώνας σας ξεπέρασε τα όρια μιας προσωπικής οικογενειακής τραγωδίας και έγινε σύμβολο διεκδίκησης δικαιοσύνης και σεβασμού στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.Τι θα θέλατε να πείτε σε εκείνους που στάθηκαν δίπλα στην υπόθεσή σας, 3Β. αλλά και σε όσους εξακολουθούν να σιωπούν;
Ευγνωμοσύνη για όλους αυτούς που μας συμπαραστέκονται.
Και ειδικά στα νέα παιδιά που επί τριάντα δικάσιμους αδιαλείπτως έρχονταν στην Καρδίτσα από διάφορα μέρη της Ελλάδας και επίμονα ήταν εκεί. Τους θαυμάζω.
Όλοι έχουμε την εμπειρία πια, ότι ένας αγώνας κερδίζεται, όταν όλο και πιο πολλοί μαζευόμαστε και ενωμένοι διεκδικούμε το δίκιο μας.
3Β. “Τίποτα δεν γίνεται αν μένεις θεατής, όλα ανατρέπονται όταν ξεσηκωθείς” ήταν το ξεκάθαρο μήνυμα σε ένα από τα πλακάτ που κρατούσα σε μία πορεία στην Αθήνα, για διεκδικήσεις σε κοινωνικά ζητήματα που μας ταλανίζουν.
Αν μπορούσατε σήμερα να απευθύνετε ένα μήνυμα στον Βασίλειό σας, αλλά και ένα μήνυμα στην ελληνική κοινωνία, ποιο θα ήταν αυτό; Τι σημαίνει για εσάς δικαίωση και τι θα πρέπει να αλλάξει ώστε να μη βιώσει ποτέ ξανά καμία άλλη οικογένεια έναν αντίστοιχο πόνο;
Για την ελληνική κοινωνία η απάντησή μου είναι ίδια με παραπάνω (bold γραμματοσειρά).
Όταν αντιλαμβάνεσαι από την αρχή της υπόθεσης ότι πάει να συγκαλυφθεί και αγωνίζεσαι ενάντια σε μηχανισμούς να το αποτρέψεις και βγαίνει αυτή η απόφαση σκέφτεσαι ότι εγώ έπραξα το καθήκον μου και δικαιώνομαι γι αυτό.
Όταν στο δικαστήριο βιώνεις από τους συνηγόρους υπεράσπισης των κατηγορουμένων, οι οποίοι ασκούσαν ένα είδος παραδικηγορίας, όταν βιώνεις την προσπάθεια δολοφονίας του χαρακτήρα του παιδιού μας, τη δική μας των γονέων και έρχεται αυτή η καταδικαστική απόφαση εις βάρος τους, σκέφτεσαι ότι πάλι ενέργησες σωστά και η απόφαση αυτή πάλι σε δικαιώνει.
Να αλλάξει αυτή η νοοτροπία από την ελληνική αστυνομία.
Δεν μπορεί ο κάθε τυχάρπαστος αστυνομικός να σηκώνει το γκλομπ του ή να βγάζει το πιστόλι του και να χτυπάει, να βασανίζει, να δολοφονεί ανθρώπους ειδικά νέα παιδιά και παράλληλα να απολαμβάνει καθεστώς ασυλίας.
Δεν ξέρω αν αυτό θα μπορούσε να αλλάξει, στη δική μας περίπτωση πάντως ανατράπηκε με τον αγώνα μας. Αν ενεργούσαν όπως θα έπρεπε να λειτουργεί ένα όργανο που είναι στην υπηρεσία προστασίας του πολίτη, σήμερα το παιδί μας θα ζούσε.
Όμως δεν ζει και είναι υπεύθυνοι γι αυτό.
Μετά την καταδικαστική απόφαση για βασανιστήρια, έχω μεγάλη ελπίδα ότι δεν θα υπάρξουν ξανά θύματα αστυνομικής βίας. Βέβαια την ίδια ευχή κάναμε όταν χάσαμε το παιδί μας, δυστυχώς όμως διαψευστήκαμε οικτρά. Κι άλλα νέα παιδιά έχασαν άδικα τη ζωή τους από αστυνομική βία.
Η ανθρώπινη ζωή όμως είναι αναντικατάστατο αγαθό και ας ελπίσω ότι θα σταματήσει αυτή η δυστοπία της αστυνομικής βίας εδώ.
Βασίλειε: ‘Κι ας μη νικήσουμε ποτέ θα πολεμάμε πάντα. Όμως κι όταν νικάμε, πάλι θα πολεμάμε”.